• Zapewnić mu trzeci długi weekend pod rząd.
• Zaprosić go na uczelnię tylko w celu napisania kolokwium.
• Ustalić zerowy termin egzaminu.
• Opcja czwarta dodatkowa - zapewnić rozrywkę w postaci dobrego koncertu

Zastanawiam się, gdzie uciekają mi te wszystkie dni. Odkąd wróciłam po Najdłuższym-Weekendzie-Ever na uczelnię, chadzam tam praktycznie tylko w celu napisania jakiegoś zaliczenia. Wszystkie inne zajęcia albo są poodwoływane z powodu godzin rektorskich albo wyjazdów wykładowców. Drugi semestr upływa mi w sumie bardziej na organizacji życia towarzyskiego niż faktycznej nauce, co zapewne odbije mi się czkawką za jakieś cztery tygodnie gdy oficjalnie wejdę na sesyjny ring. Na razie częściej bywam w Ikei niż w bibliotece, rozkoszuję się myślą, że liczba pozostałych mi do przeżycia dramatycznych środowych poranków z pobudką o 6:20 spadła dawno poniżej dziesięciu, pożeram normalne książki i czekam na słońce. Kompletnie nie wiem dlaczego, ale uczę się cieszyć z rzeczy prostych. Pada deszcz? Nie szkodzi, nie muszę dziś wychodzić z domu. Pada deszcz i muszę wyjść z domu? Mam kalosze i z cukru nie jestem. A stan mojej fryzury czy po zetknięciu z wilgocią czy nie i tak jest daleki od ideału.
Żyję od koncertu do koncertu, od kolokwium do kolokwium, od spotkania do spotkania. Cieszę się z moich jedenastu żyjących surfinii i jednego najsilniejszego niecierpka, który przetrwał przymrozek.
Aha.
I nauczyłam się robić pranie.
A w myślach wciąż...

Cierpki, cytrusowy zapach mięty w popołudniowym upale. "Dallas '63" na kolanach w plamach leniwie przetaczającego się po niebie słońca. Sunący powoli po nieboskłonie samolot, nierealnie duży i tak, zdawałoby się,  niebezpiecznie blisko nad koronami drzew. Lato w mieście.
Nie było mnie zaledwie tydzień, a Duże Miasto zmieniło się nie do poznania. Trzy czwarte osiedlowych trawników zaanektowały mlecze, zamieniając je w łąkę pełną puszystych piłeczek do ping-ponga. Po chodnikach tuż pod koronami wreszcie zielonych drzew błądzą ażurowe cienie. Na ławkach, przyozdobieni w ten gustowny rzucik, kontemplują życie osiedlowi mędrcy.
Całymi dniami siedzę na balkonie; z miłością przelewam mineralną wodą swoją pierwszą balkonową roślinkę, jak zawsze uważając że nadmiar wody uczyni ją tylko szczęśliwszą. Otwieram okna na oścież, by wpuścić nieco ciepła do wychłodzonego mieszkania; leżąc na balkonie czwartą godzinę z rzędu komponuję w myślach własną składankę, którą życzliwie obdaruję współmieszkańca z bliżej nieokreślonego sąsiedztwa, którego playlista zawiera trzy odtwarzane rotacyjnie utwory.
Przyzwyczajam się do lata w Mieście. A w kuchni rzucam się na egzotykę.