Fuzja Smaków

Monumentalne budynki administracyjne Nowej Huty (i znajdujące się pod nimi schrony) są już, powiedziałabym, legendarne, ale nie jest wcale aż tak łatwo je zwiedzić. Mimo szczerych chęci zwiedzenia tego miejsca od bardzo, bardzo dawna, nie miałam dotychczas takiej okazji - aż do wyjścia zorganizowanego zeszłej jesieni przez igerskrakow. W towarzystwie przewodnika z Małopolskiego Stowarzyszenia Miłośników Historii "Rawelin" zajrzeliśmy w przeróżne kąty centrum administracyjnego i spędziliśmy w budynku dwie godziny, choć mogłabym eksplorować go co najmniej przez cały dzień.

A najlepiej to kilka.

Mieliśmy ogromne szczęście, bo dzień był nadzwyczaj ciepły i słoneczny jak na końcówkę października, a słońce wpadające przez duże okna podkreślało fakturę kamienia i detale wykończeń we wnętrzach. Świetnie było to widać na przykład w holu na pierwszym piętrze, gdzie pasma słońca kładły się na kamiennych posadzkach, ukrywały lekko sfatygowane obicia foteli, akcentując jednocześnie solidne rzemiosło.

Dzięki temu przez świetliki rewelacyjnie widoczne były też okrągłe klatki schodowe w czterech rogach budynku, a miękkie, jesienne słońce wydobyło ich monumentalne piękno. Schody są zarówno znakiem charakterystycznym tego miejsca, jak i jego przekleństwem; nie spełniają obecnych wymogów bezpieczeństwa (poręcze są faktycznie bardzo niskie, przy nieuważnym przechyleniu się nietrudno do tej studni wpaść), w całym budynku nie ma windy poza jedną towarową, a zamontowanie nowej nie jest możliwe.

W przypadku Budynku Z w Nowej Hucie słowo-klucz to niewątpliwie "monumentalny". Wszystkie elementy reprezentacyjnych pomieszczeń były wykonywane na zamówienie; meble, żyrandole, sztukateria, elementy żeliwne nie były zamawiane z prefabrykatów ani w ramach masowej produkcji (co pozwala ułożyć sprawy w pewnej perspektywie; szafki RTV typu 600-204 tu nie znajdziemy). Ogromne stoły, ciężkie krzesła, dostojne żyrandole i spektakularne parkiety to tylko część zachowanych elementów wystroju centrali.

Część pomieszczeń zachowała oryginalny charakter, znajdują się tam też przedmioty z epoki (np. telefony, dziurkacze, butelki z wodą, proporczyki). W części biur zaaranżowano lekko przestrzeń, wykorzystując (jak podejrzewam) rekwizyty znalezione w zastanej sytuacji. Dla mnie wejście do jednego z tych biur było jak podróż do czasów dzieciństwa, kiedy odwiedzałam w pracy siostrę mamy; w tych pokojach budynku Z unosił się ten sam zapach wykładziny, dokumentów wypełnianych na charakterystycznym, żółtawym papierze, kurzu i kawy.

Widać też, że budynek był jeszcze nie tak dawno użytkowany, bo część pomieszczeń przeszła lekki remont i bardziej już przypomina biura dobrze znane z serialowych wnętrz wczesnych lat 2000. Poza miejscami zadbanymi i ewidentnie utrzymywanymi w dobrej kondycji (choć możliwie jak najmniej inwazyjnie) są też zakamarki, gdzie widać już upływ czasu i negatywny wpływ faktu, że ostatni faks wysłano w tym budynku już chwilę temu.

To pomieszczenie z kolei wywołało we mnie spory niepokój; gdzieś podskórnie czułam, że tu nie podejmowano raczej łatwych decyzji, a całe widoczne oprzyrządowanie wyglądało dość groźnie. Jestem natomiast pod ogromnym wrażeniem stopnia zachowania poszczególnych biur - można chwilami czuć się tak, jakby ktoś za chwilę miał przynieść sobie kawę w szklance z koszyczkiem i wrócić do swoich zajęć.

Jeśli tylko będziecie mieć okazję, polecam zwiedzanie Budynku Z - bez względu na to, czy bardziej interesuje Was historia, szlak krakowskiego modernizmu, architektura czy opuszczone miejsca. Rawelin co jakiś czas organizuje spacery dla indywidualnych osób, więc warto śledzić ich stronę (przy czym nie są to wydarzenia cykliczne), warto też śledzić alternatywne możliwości zwiedzania w grupach organizowane przez krakowskich przewodników.

Huta z wielu powodów intrygowała mnie od zawsze, a teraz udało mi się nieśmiało zajrzeć pod podszewkę wszystkich jej tajemnic i zobaczyć, co kryje się za tymi ogromnymi fasadami.

Szybciej udało się ponownie odwiedzić chyba tylko Włochy - bo w ciągu zaledwie dwóch miesięcy - ale że tak prędko znów się zobaczę z Londynem, to nie spodziewałam się w ogóle. Tym razem wyjazd upłynął częściowo pod znakiem coolcation, bo w Polsce zostały trzydziestostopniowe upały i zaduch, a w Londynie cieplej było dopiero ostatniego dnia. Na szczęście, bo okazuje się, że ta deszczowo-pochmurna pogoda bardzo sprzyja londyńskim wędrówkom i zachęca (wreszcie) do odwiedzenia muzeów.

Tym razem głównym punktem była wyprawa do London Coliseum na Spirited Away - spektakl zdecydowanie zresztą wart całej tej podróży i każdego wydanego funta. Po drodze trafił się też koncert The Killers, więc czasu na zwiedzanie już tak naprawdę za wiele nie było, ale w końcu udało się dotrzeć do Muzeum Wiktorii i Alberta.

W tym roku zdecydowanie lepiej wybrałam hotel - nie dość, że Ottolenghi w Notting Hill był oddalony o dziesięć minut spaceru, to jeszcze w zamian za zgodę na pokój na wysokim piętrze bez windy (granted, dało się tam wejść tylko z małą walizką, a przy wyjeździe zapytałam, czy ktoś z tych stromych ostatnich schodów już w historii hotelu spadł, bo ja miałam wrażenie, że będę pierwsza) trafił się upgrade. Całość jest utrzymana w bardzo przytulnym, butikowym klimacie, a na tyłach znajduje się ogród dostępny dla gości hotelowych.

Nie jest to na pewno najtańsza noclegowa opcja w Londynie, ale z Vancouver Studios zabieram same dobre wspomnienia.

Przez lokalizację wyjątkowo dużo czasu tym razem udało się wysupłać na eksplorowanie Notting Hill - za drugim razem podobało mi się zdecydowanie bardziej, a może to też kwestia zwiedzenia trochę innych, bardziej zadbanych rejonów dzielnicy. Być może plusem był też fakt, że nie był to świąteczny weekend ani weekend w ogóle, więc wszędzie było o jakiś milion mniej ludzi.

W planach było zwiedzenie innych miejsc niż Ottolenghi, ale prawda jest taka, że zawsze to właśnie tam zaglądam najchętniej i wszystkie ścieżki prędzej czy później prowadzą do knajpek Yotama ;). Poza tym udało mi się tam tym razem zdobyć przyprawę everything bagel!

Tym razem było więcej zwiedzania lokalnego, a mniej jeżdżenia po całym mieście - chodziło o to, żeby zachować trochę energii na wieczór, a trochę o to trudno, kiedy się wydeptuje po 25 tysięcy kroków dziennie :D. Początek lipca to też nadal czas Euro, więc w mieście sporo się działo podczas meczów reprezentacji. Ciekawie było doświadczyć pubowej kultury w jej najbardziej rozentuzjazmowanym wydaniu, chociaż Kraków akurat widuje ją wokół rynku dość często.

I wiadomo, ja jak to ja - nie ma takiego parku, skweru, kawałka zieleni w mieście, którego nie zechcę zobaczyć z bliska ;).

I tak nigdy tu nie zobaczę wszystkiego - ludzie tu mieszkają całe życie i nie byli zapewne we wszystkich dzielnicach, więc nawet nie liczę na to, że miałoby się to udać akurat mi podczas tych kilku dni, kiedy tutaj bywam. Ale Londyn za drugim razem, pomimo (nie)pogody jakoś pozostawił po sobie lepsze wrażenie. I niedosyt ;)

Długa jest moja historia z The Killers, bo wdarli się do mojej muzycznej bańki przy okazji IO w Pekinie w 2008 roku. Wtargnęli tam razem z "All These Things That I've Done" i reklamą Nike (była to bodajże kampania "Courage", która zestarzała się wybitnie źle, bo jest tam i Lance Armstrong, i Oscar Pistorious, ale gdybyśmy wiedzieli to, co wiemy teraz, wiele rzeczy by się po drodze nie wydarzyło). A potem wyszła "Day&Age" i zostali już ze mną na dobre, najbardziej intensywnie właśnie w tych pierwszych latach. Znakomite czasy oglądania przed wyjściem do szkoły MTV Rocks, było, minęło i już nie wróci, podobnie jak muzyka do MTV.

W każdym razie ten koncert to było takie "a dream 12 years in the making", bo w 2011 nie poszłam na ich koncert (za blisko, za małe wyzwanie? Tego nie wiemy, ale grali z 700 m w linii prostej od mojego ówczesnego mieszkania). Nie przestałam tego żałować, bo później przestali uwzględniać Polskę w swoich trasach, potem Brandon zaczął swoje solo projekty i myślałam, że na żywo to już ich raczej nie usłyszę. Na tym koncercie znalazłam się zupełnie przypadkiem, bo wyjazd do Londynu planowałam z innego powodu, ale sprawdziłam przy okazji, czy aby nie grają... i jak się okazało, grali.

Przyjemność zdobycia biletu na płytę kosztowała mnie ok. 100 funtów, więc całkiem sporo, nawet uwzględniając obecne koncertowe warunki. Plus jest taki, że O2 w środku wcale aż tak duża nie jest, więc bez większego problemu można zająć sobie na płycie takie miejsce, żeby widzieć scenę. Dużym minusem dla mnie jest obecny system dystrybucji biletów online - kupuje się go za pośrednictwem AXS, ale żeby mieć do niego dostęp, trzeba zainstalować apkę O2 i dopiero z tego poziomu ponownie się logować (a do tego trzeba zakładać konto na tego samego maila, z którego korzystamy, kupując bilety na Ticketmasterze - mnóstwo potencjalnych problemów).

O2 za to pozytywnie mnie zaskoczyła przy pierwszej wizycie, spodziewałam się typowej koncertowej hali, gdzie nie ma praktycznie żadnej infrastruktury poza kilkoma punktami z piwem i przekąskami. Dookoła za to są i instalacje artystyczne, i centrum outletowe, i mnóstwo knajp; słowem, jest gdzie spędzić czas przed koncertem, wprawić się w dobry nastrój i zjeść coś lepszego niż najdroższe nachos w życiu. Można też na O2 wyjść, ale pogoda akurat trafiła się typowo angielska, więc tym razem sobie darowałam (wygląda w każdym razie obiecująco, w taką turystyczną pułapkę mogłabym wejść).

Ale, do brzegu. W myśl zasady, że kochamy wszystkie europejskie miasta na trasie, ale Londyn jest naszym najbardziej rozpieszczanym dzieckiem, Anglia standardowo ma też w pakiecie lepszy support - więc trafiłam jeszcze dodatkowo koncert Travis, choć dotarłam na niego już dobrze po rozpoczęciu (kolejka do wejścia + przedłużona popodróżna drzemka). Bardzo przyjemna rzecz, słuchało się dobrze, całkiem fajna nostalgiczna wycieczka.

I wreszcie pojawili się oni, obiecując na wstępie, że mają dla nas rock'n'roll wprost z Las Vegas, w najlepszym wydaniu.

I nie kłamali.

The Killers grają zwięzły, zgrabny półtoragodzinny set praktycznie bez przerw, mało tu jest słów (za wyjątkiem nieco dłuższego wprowadzenia do A Dustland Fairytale), za to mnóstwo muzyki i show pełnego blichtru, blasku i rozmachu Las Vegas. Koncert otwiera Mr. Brightside i myślę, że to mówi najwięcej o wspaniałości, która nas czeka: otwierać coś takim bangerem i mieć jeszcze w zanadrzu całe mnóstwo kultowych kawałków to chyba bardzo przyjemny stan.

Z tego co zauważyłam, setlista podczas całej serii koncertów w O2 raczej była stabilna, tylko codziennie zmieniała się kolejność. Sam dobór utworów za to świetny, doskonale na tych koncertach odnaleźli się i OG fani z czasów pierwszych płyt i te osoby, które odkrywały ich głównie przez nowszą twórczość. Nasz koncert skończył się akurat All These Things That I've Done i nie mogłabym sobie tego wymyślić lepiej, bo spięło to piękną klamrą całą moją przygodę z twórczością zespołu.

Po tylu latach i trasach koncertowych wiele piosenek doczekało się już nowych aranżacji, które nadal nawiązują bezpośrednio do oryginalnego brzmienia zespołu, tylko w nieco odświeżonej wersji. Osobiście bardzo te manewry lubię, bo wtedy nawet chodząc na koncerty przez wiele lat i podczas różnych tras zawsze jest szansa, że coś nas zaskoczy - a te miłe rozczarowania, kiedy w kawałku znanym na pamięć udaje się odkryć coś zupełnie nowego.

Pomimo braku szczególnie rozbudowanego komponentu mówionego, mam bardzo dobre wrażenia co do kontaktu z publiką - entuzjazm Brandona, jego niesamowite pokłady energii, nieskrywana radość z bycia na scenie rozlewają się na publikę już od pierwszych minut koncertu. Obejrzałam całkiem sporo koncertowych nagrań (i wysłuchałam wielokrotnie ich płyty z Royal Albert Hall), więc wiedziałam, że wokalnie zdarza mu się łapać zadyszki i nie do końca brzmieć tak, jak na płytach... ale cała atmosfera towarzysząca występowi sprawia, że tego się na żywo praktycznie nie zauważa. Przeglądając swoje nagrania, oczywiście że to słyszę - ale będąc tam, zupełnie mi to nie przeszkadzało.

Brandon jest oczywiście najbardziej zauważalny, ale cały koncertujący zespół wprowadza na scenę taką energię, dla której chodzi się posłuchać muzyki na żywo. Od fenomenalnych chórków ze wspaniałą Ericą Canales, przez niepodrabialne gitarowe riffy, aż po jedynego w swoim rodzaju Ronniego Vannucciego Juniora - to jest tak sprawnie działająca machina, że widać w tym jednocześnie doskonale dopracowaną rutynę i ciągłą radość z grania dla publiczności z przestrzenią na okazjonalne odejścia od planu.

Jestem wyjątkowo wdzięczna za ten wieczór i za tę szansę posłuchania ich na żywo - i zabieram ze sobą tę jedną myśl, którą Brandon przytoczył, mówiąc przed A Dustland Fairytale o chorobie swojej mamy i stracie:

"There isn’t a grave deep enough, there isn’t a grave dark enough to keep her light out of my life".

Internet ma generalnie to do siebie, że bardzo szybko weryfikuje trafność naszych założeń i zawsze zawsze znajdzie się tu ktoś, kto przecież wie lepiej. Toteż może od razu na początku zaznaczę, że to ryżowe kulki z nadzieniem smażone w tłuszczu, czy leżały one w pobliżu arancini, wątpię, ale Sycylia, którą zobaczyłam, też z magiczną krainą wiele wspólnego nie miała, więc może umówmy się, że jesteśmy na zero.

Smażony panierowany ryż za to skradł mi serce już w Rzymie, a z sycylijskiej wyprawy zdecydowanie najlepiej wspominam arancini z pistacjami, które znalazłam w Pasticceria Savia. Pistacjowych jeszcze nie odtworzyłam, bo coraz słabiej też pamiętam ten smak: przedziwny, ale intrygujący, i to w tym bardzo pozytywnym znaczeniu. Te arancini z przepisu Seppe Eats weszły na stałe do repertuaru, choć nie jest to obiad z gatunku szybkich ;)

Arancini z mięsem i warzywami

(za Seppe Eats)

2 szalotki

1 łyżeczka soli

1 łyżka cukru

1-2 marchewki

2 ząbki czosnku

400 g ryżu do risotto

400 g mięsa mielonego

1 łodyga selera naciowego

1-2 puszki pomidorów w kostce

1/4 łyżeczki sody oczyszczonej

+ sól, pieprz, bułka tarta i oliwa z oliwek

Ugotuj ryż zgodnie z poleceniami na opakowaniu.

Przygotuj sos: pokrój w drobną kostkę marchewkę, selera naciowego i szalotki. Na patelni rozgrzej 1-2 łyżeczki oliwy z oliwek, wrzuć na tłuszcz czosnek, przez chwilę podsmażaj (ważne, by nie nabrał brązowego koloru, bo będzie gorzki). Potem dodaj pokrojone warzywa i podsmażaj przez ok. 5 minut aż staną się szkliste. Po tym czasie dodaj mięso, podsmażaj przez chwilę na większym ogniu. Dodaj pomidory, cukier, sodę i sól, przykryj i duś przez ok. 20-25 minut. Jeśli trzeba, dopraw do smaku solą i pieprzem, w razie potrzeby odcedź nadmiar wody.

Arancini przygotowuję z lekko przestudzonego ryżu i sosu. Lekko zwilż dłonie, żeby ryż się nie kleił; w kulce ryżu zrób zagłębienie, wypełnij je sosem, a potem starannie zaklej - nadzienie ma być w całości przykryte ryżem. Gotowe kulki obtaczaj w bułce tartej.

W garnku albo głębokiej patelni rozgrzej olej roślinny (używam rzepakowego). Smaż arancini na złoty kolor, układaj do odsączenia na papierze śniadaniowym/ręczniku papierowym.

Subskrybuj: Posty ( Atom )

Podróże w czasie: zwiedzanie budynku Z w Nowej Hucie (budynki administracyjne) - dużo zdjęć

Chodźmy na spacer... spacer z alpakami niedaleko Krakowa (Coniraya)

To nie déjà vu, to znowu Londyn | lipiec 2024

The Killers | Rebel Diamonds Tour | Lipiec 2024 | The O2, Londyn

Arancini z mięsem i warzywami

O mnie

Szukaj na blogu

Archiwum bloga