W najśmielszych snach nie przypuszczałam chyba, że projekt pt. "znaleźć chałkę idealną" będzie trwał siedem lat i prawdopodobnie zajmie miejsce najszerzej zakrojonego i najdłuższego projektu badawczego w moim życiu. Tuż po tym, jak zaczęłam piec na nieco większą skalę niż wcześniej (słowem: postanowiłam nauczyć się piec coś więcej niż biszkopt z jabłkami), wymyśliłam sobie, że najbardziej chciałabym upiec kiedyś idealną chałkę.

Każdy ma swoją metodę pieczenia ciasta drożdżowego i o ile jest to piękne, o tyle stwarza też duże prawdopodobieństwo natrafienia na przepis, który wcale nam nie odpowiada. Lata prób i błędów sprawiły, że wiem już, jakie drożdżowe ciasto smakuje mi najbardziej: musi być puszyste, z chrupiącą, przypieczoną skórką otulającą miękkie wnętrze. 

Nie jest jednak łatwo taki przepis znaleźć. Udało mi się na przestrzeni tych kilku lat upiec niejedną chałkę, która w ciągu kilku godzin zamieniała się w kamień, a kolejnego dnia - gdyby nie fakt, że pozostawiała jednak tłuste plamy - mogłaby z powodzeniem zastąpić przycisk do papieru. Niejedna wyglądała świetnie, ale miąższ wewnątrz ciągnął się guma do żucia tudzież jak koszmarne wspomnienie zakwasów w ramionach uzyskanych wskutek wyrabiania ciasta.

Jakiś czas temu piekłam zupełnie inne ciasto z nadzieniem i pomyślałam, że baza do tego wieńca świetnie się sprawdzi jako klasyczna chałka. I się nie pomyliłam. Na tę chwilę to mój przepis numer jeden - oto najlepsza chałka z kruszonką.

Najlepsza mleczna chałka z kruszonką

na dwie średniej wielkości chałki z trzech części, w oparciu o TEN przepis

2 duże jajka

7 g drożdży instant

80 ml oliwy z oliwek

70 g drobnoziarnistego cukru 

Szczypta drobnej soli kamiennej

1/2 szklanki letniego mleka + 1/4 szklanki wody

500 g przesianej mąki pszennej + 100 g do podsypania

Zrób zaczyn: w miseczce wymieszaj letnie mleko i wodę, dodaj drożdże i dwie łyżeczki cukru. Odstaw na kilka minut, by drożdże zaczęły działać.

W większej misce wymieszaj rozkłócone jajka i oliwę z oliwek. Dodaj cukier, przesianą (koniecznie!) mąkę i szczyptę soli. Następnie dodaj zaczyn i zagnieć gładkie, nieklejące się ciasto, w razie potrzeby podsypując je delikatnie mąką. Ważne: im więcej mąki, tym bardziej straci na puszystości gotowe ciasto. Dlatego warto przede wszystkim dłużej je wyrabiać zamiast zasypywać nadmierną ilością mąki. Gotowe ciasto przykryć suchą ściereczką i pozostawić do wyrośnięcia na ok. godzinę, do podwojenia objętości.

Następnie przełóż ciasto na blat oprószony mąką, podziel na trzy równe części - lub pięć, w zależności z ilu będziesz zaplatać chałkę. Gotowe ciasto ułóż na blasze wyłożonej folią aluminiową i posmaruj rozkłóconym jajkiem. Jeśli chcesz, posyp kruszonką (łyżka masła +trzy łyżki mąki +dwie łyżki gruboziarnistego cukru kryształu). Piecz przez 30 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni, następnie przykryj wierzch folią i dopiekaj jeszcze przez ok. 5-10 minut.

Z czym jeść chałkę to chyba nie muszę nikogo instruować. Ale najlepsza jest z dżemem, masłem orzechowym albo konfiturą :)

Wielkanocne bułeczki - zajączki

za Mattawa Mum, z moimi zmianami: 

 A tak całkiem serio - Wielkanocne menu ułożone? Listy zakupów przygotowane? :D

 

Maj jak na razie jest duszno-deszczowy, z przewagą jednego z wcześniej wymienionych w zależności od tego zakątka kraju, w którym się aktualnie znajdujecie. 

Deszcz z reguły nie kojarzy mi się z niczym złym (no dobrze, ta jedna ulewa po której rozpadły mi się ulubione baleriny nie do końca mi się podobała, ale pewnie gdybym przezornie nosiła parasol to nie miałabym takich problemów) i nie do końca prawdą jest też, że deszcz od razu uniemożliwia wszelkie przyjemne majowe działania działkowo-ogrodowe.

Pewnie, że rozpalenie grilla na balkonie najpewniej zakończy się interwencją straży (miejskiej lub pożarnej), a w najlepszym przypadku nienawiścią sąsiadów. Ale można zawsze wejść do środka, a z powodu deszczu i obniżonej temperatury przygotować sobie coś całkiem nie-letniego i nie-lekkiego. Takie bagietki na przykład.

Z pewnych powodów przestałam odwiedzać sklep, w którym się w nie zaopatrywałam najczęściej, stąd też chciałam upiec je sobie w domu. Wyszły o stokroć lepsze. 

To jedna z tych rzeczy które stanowczo w przepisie nakazują podawać gorące, a prawda jest taka, że dawno nie ma po nich już śladu zanim zdołają ostygnąć na dobre.

za laurenslatest

Ciasto:

1 szklanka letniej wody

1 łyżka miodu

paczka drożdży instant

1 łyżeczka soli

3 niepełne szklanki mąki pszennej*

szczypta suszonych ziół prowansalskich

Postępujemy jak z typowym ciastem drożdżowym: w miseczce rozpuszczamy drożdże z miodem w niewielkiej ilości wody, odstawiamy na chwilę. Powinno po chwili się ruszyć, wtedy dodajemy rozczyn do mąki wymieszanej z solą i suszonymi ziołami. Ciasto zagniatamy aż będzie gładkie i nieklejące (ręcznie to może zająć kilka[naście] minut ;-) Odstawiamy na jakąś godzinę, do podwojenia objętości. Potem uderzamy pięścią, ciasto dzielimy na dwie równe części, formujemy podłużne bagietki. Gotowe układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, wstawiamy do piekarnika na ok. 20 minut. W tym czasie przygotowujemy masło:

*w oryginalnym przepisie jest mąka chlebowa - ja użyłam klasycznej, pszennej - i były fantastyczne. Nie zaszkodzi im, jeśli nie macie pod ręką chlebowej.

3 łyżki masła

2-3 ząbki czosnku (to zależy od tego, jak bardzo daleko będziecie potem od siebie siedzieć po spożyciu)

i przygotowujemy ok. 8-10 plastrów żółtego sera, pokrojonego w kratkę

Masło powinno być miękkie, żeby potem je łatwo połączyć z czosnkiem. Czosnek przeciskamy przez praskę, ucieramy na pastę. Do posmarowania bułek wyjętych z piekarnika potrzebne nam będzie masło albo bardzo mocno miękkie, albo płynne. 

Po 20 minutach wyciągamy bułki, smarujemy wierzch masłem i wstawiamy jeszcze na 5-7 minut do piekarnika, aż się zrumieni.

Potem, jeśli jesteście cierpliwi, odstawiacie bułki na ok. 15 minut do ostygnięcia. Jeśli nie jest to Wasza najlepsza cecha, a do tego macie ręce z azbestu, możecie pokroić gorące bagietki. Ja tak właśnie uczyniłam, stąd też wizualnie nie prezentują się najlepiej...ale mniejsza o to. Nacięcia smarujemy masłem i wtykamy w nie żółty ser (ja zwykle dawałam pół plastra, przekrojone jeszcze na pół). I jeszcze raz do piekarnika, do stopienia sera. I wprost na stół ;-)

250g chleba, najlepiej czerstwego

1 mała czerwona cebula

500g dojrzałych pomidorów

1/2 ząbka czosnku

1 łyżeczka soli

szczypta cukru

125ml oliwy z oliwek extra vergine

duży pęczek bazylii

60ml octu z czerwonego wina (który można zastąpić balsamicznym i też działa)

Cebulę kroimy w cieniutkie półksiężyce, wrzucamy do miski (w tej potem wymieszamy całą sałatkę, więc miejcie baczenie na jej wielkość - jestem mistrzem w doskonałej wycenie wielkości naczynia, którego potrzebuję :D) polać je octem balsamicznym czy tam tym z czerwonego wina, zostawić na jakieś 10 minut.

W tym czasie zalać pomidory gorącą wodą, zostawić na kilka chwil (sugerowane przez Nigellę 5 minut to wystarczająco, by pomidory oblazły ze skórki i dodatkowo się kompletnie rozpadły), obrać je ze skórki, pozbawić pestek i pokroić pozostały miąższ w kostkę.

Czosnek przecisnąć przez praskę, dodać do cebuli i octu. Odsączyć pomidory i dodać do miski z pozostałymi składnikami sałatki. Dodać sól, szczyptę cukru, pokrojony w kostkę chleb, polać wszystko oliwą i posypać grubo porwanymi listkami bazylii - wszystko wymieszać. Nigella sugeruje sałatkę zostawić na noc, bo ponoć wtedy smakuje najlepiej - nie jestem fanką rozmoczonego chleba i najlepsza była tuż po przygotowaniu. A tego jak smakuje kolejnego dnia nie miałam jak zweryfikować, bo została po niej tylko pusta miska...;-)

***

When we collide we come together
If we don't we'll always be apart
I'll take a bruise; I know you're worth it
When you hit me hit me hard

You said love was letting us go against what
Our future is for...

Dźwięk chrupania jest najwspanialszym na świecie. No dobra, może po AC/DC. Ale tam też trochę chrupią.

Nie ma niczego przyjemniejszego od chrupiącego, świeżego chleba. Koniecznie jeszcze ciepłego, bo "nie jedz ciepłego chleba, bo będzie cię brzuch bolał!" brzmiące rykoszetem w głowie sprawia, że smakuje jeszcze lepiej. Nie tylko smakuje, ale jeszcze chrupie. Po prostu pełen serwis. 

Świeży śnieg, lub świerzy śnieg. Tu też są dwa przyjemne momenty. Pierwszy, kiedy odsłaniasz zasłony/podnosisz rolety/wstajesz z łóżka i widzisz tą niezwykłą jasność na zewnątrz. I okazuje się, że wynika z niczego innego jak z jeszcze cienkiej ale nieskalanej piachem, żwirem ani śladami stóp warstewki śniegu. A potem wychodzisz na zewnątrz i mróz powoduje, że z każdym krokiem śnieg wydaje charakterystyczne skrzypienie. Lub chrupanie. Chrup chrup. Zupełnie jak na tej grafice ;) Klik! Me gusta.

Chrupie też śnieg pod snowboardem. I na moment, kiedy znów go usłyszę czekam od jakiś trzech tygodni każdego dnia. Myślę sobie, że chcę JUŻ na stok. Chcę już stanąć u szczytu stoku i przechylić ciało, słysząc pod deską skrzypienie śniegu. W chwili gdy pokonujesz pierwszy opór i zaczynasz jechać, nie ma już skrzypienia. Jest jednostajny szum. Bardziej lubię ten moment, w którym wszystko się zaczyna. 

Ostatnio role się odwróciły. Październik upłynął mi pod znakiem niemocy twórczej. Bieganina, pierwsze kolokwia, panika, nerwy. Kiedy wracałam do domu myślałam tylko o tym, że mam do zrobienia to to i tamto. Piekłam mało, za to zawsze kiedy przyjeżdżałam na weekend czekało na mnie coś słodkiego. Dzisiaj rano za to Mama upiekła mi chleb. No, ja też miałam czynny udział. Wymieszałam suche składniki ;) To doskonały chleb dla niecierpliwych - rośnie 15 minut, a nie da się przy nim nawet ubrudzić rąk. Zapach jest boski. Chrupanie przy pierwszej, gorącej kromce - jeszcze lepsze. 

1kg +3 szklanki mąki

3 łyżeczki soli

1 łyżeczka cukru

garść otrąb pszennych

po 2 garście ziaren słonecznika i pestek dyni

5dkg drożdży rozpuszczonych w niewielkiej ilości letniej wody

1-2 łyżki octu

1 litr ciepłej wody

W dużej misce wymieszać drewnianą łyżką mąkę, ziarna słonecznika, pestki dyni, otręby, sól i cukier. Drożdże rozpuszczone w niewielkiej ilości wody dodać niewyrośnięte do mąki, a następnie dodać jeszcze ocet. Masę zalać ciepłą - nie gorącą! - wodą. Składniki wymieszać razem drewnianą łyżką aż do dokładnego połączenia. Ciasto zostawić w misce (równie dobrze się sprawdzi pokaźnych rozmiarów garnek) i nakryte czystą, suchą ściereczką odstawić na 15 minut do wyrośnięcia. Ciasto odgazować i podzielić na dwie części. Dwie keksówki natłuścić i przełożyć do blaszek, dociskając je delikatnie do dna. Umoczoną w czystej wodzie dłonią wygładzić powierzchnię chleba (dzięki czemu utworzy się chrupiąca skórka). Włożyć niewyrośnięte do piekarnika, piec ok. 1 godziny. Regularnie kontrolować stan wypieczenia skórki, bo potrafi w ciągu sekund się solidnie przypiec. Jeśli zanadto się przyrumieni, a chleb nie będzie wydawał pustego odgłosu gdy się go postuka, przykryć wierzch folią aluminiową i kontynuować pieczenie.

I krótki morał na koniec...

Z chlebem jest trochę inaczej niż ze zwykłymi wypiekami. Najprostszy chleb to w sumie mieszanina mąki, drożdży, wody i odrobiny soli. Wymieszane, wyrośnięte i wstawione do piekarnika "zwykłe ciasto" budzi nagle tyle emocji, gdy nazwiemy je chlebem. Nie znam osoby, która piekąc swój pierwszy chleb byłaby pozbawiona wątpliwości. To pierwsze pieczenie zawsze niesie ze sobą tyle różnych emocji - począwszy od ekscytacji z odtwarzania czegoś we własnym domu, potem kiedy po domu zaczyna rozchodzić się zapach, aż w końcu gdy przychodzi pora wyjęcia chleba z piekarnika. To taka nieszkodliwa magia, którą można czynić w domu. Zawsze jest lęk, że się nie udało, i nadzieja, że wyrósł jak szalony. Nie znam niczego przyjemniejszego w pieczeniu od dźwięku, który wydaje chleb kiedy się w niego zastuka. Ani od zapachu świeżo wypieczonego bochenka, z chrupiącą skórką. Tym, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z pieczeniem chleba polecam z czystym sumieniem ten przepis. Wymaga tylko nieco cierpliwości podczas oczekiwania aż wyrośnie - i niczego więcej.  Uzyskany wypiek jest bardzo delikatny, z przyjemną, chrupiącą skórką i nadaje się do jedzenia zarówno ze słonymi jak i słodkimi dodatkami.