Są takie dni, kiedy nie mam czasu by spędzić popołudnie w kuchni. Są też takie, kiedy zwyczajnie nie mam na to ochoty. A bywają też czasem takie, kiedy równocześnie występuje u mnie syndrom braku czasu i chęci. Przyznaję, że najczęściej wtedy sięgam po najprostsze rozwiązania. Raz na jakiś czas smakuje mi po prostu makaron z serem, jajko sadzone albo gotowane warzywa z jogurtowym sosem. A jeśli nawet na tyle mnie nie stać, nie mam jakoś oporów sięgać po gotowe sosy. Skoro są, to dlaczego ich nie używać? Tym bardziej, że jedne z moich ulubionych - słodko-kwaśne - Łowicz ma dość dobre. Przypadek jednak sprawił, że wypowiadając się zbyt głośno w temacie braku posiadania pomidorów na przetwory, dość szybko stałam się posiadaczką dziesięciu kilogramów pachnących i dojrzałych warzyw. (A może jednak owoców?) Mama znalazła przepis na sos słodko-kwaśny i przeprowadziłyśmy eksperyment. Wyjątkowo udany - sos jest w smaku identyczny, jeśli nie lepszy, w porównaniu z tym dostępnym w sklepie.

3kg pomidorów

1kg cebuli

4 papryki

1 puszka ananasów

1 puszka kukurydzy

1/2 łyżeczki chili

1/2 łyżeczki curry

1 łyżka vegety 

1,5 łyżki soli 

2 łyżki musztardy 

2 łyżeczki słodkiej papryki 

1/2 łyżeczki pieprzu ziołowego 

1/2 łyżeczki czosnku mielonego

 1 szklanka octu winnego

2 szklanki cukru (sugeruję 1,5)

3 łyżki mąki ziemniaczanej 

Pomidory sparzyć, obrać ze skórki, pokroić w kostkę. Gotować na wolnym ogniu, dodać do nich pokrojoną w kostkę cebulę, dodać sól. Dodać pokrojoną w kostkę paprykę i ananasa, a następnie resztę składników i przyprawy. Gotować razem ok. 20 minut do lekkiego zmięknięcia składników, ale nie doprowadzając do rozpadu. W syropie z ananasa wymieszać 3 łyżki mąki ziemniaczanej i wlać do powstałego sosu. Gotowy sos zagotować i gorący nakładać do słoików. Najlepiej zapasteryzować.  

Wydaje mi się, że do tego sosu pasuje doskonale nie tylko podsmażony filet z kurczaka - cienkie wieprzowe płatki smażone w cieście naleśnikowym także idealnie wkomponowałyby się smakiem.


Oli natomiast - właścicielce wspaniałej Waniliowej Chmurki - chciałam podziękować za wyróżnienie, którym mnie obdarowała. Jesteś świetna! :) 

Pomysł połączenia miodu z sosem sojowym i do tego jeszcze z kurczakiem wydawał mi się być przynajmniej dziwny. Potem przekonałam się, że te składniki nie tylko doskonale ze sobą smakują - one działają również uzależniająco. Danie jest niesamowite - łączy w sobie całą feerię smaków począwszy od lepkiej słodyczy miodu przez ostrą sól sosu sojowego, aż po chrupiące orzeszki. I pomijając wszystko, całkiem nieźle się prezentuje ;-) Polecam je zwłaszcza tym, którzy nie bardzo mogą się przekonać do słodkich smaków w wytrawnych daniach. Przy pomocy tego makaronu na pewno zmienią zdanie. 

3 łyżki miodu

2 łyżki ziaren białego sezamu

2 łyżki sosu sojowego

Podwójny filet z kurczaka

1 ząbek czosnku

2 całe jajka +2 białka

1/2 szklanki mąki pszennej

Sól, pieprz

1/2 łyżeczki chili

450g brokuła

50g orzeszków ziemnych

200g makaronu spaghetti

Jajka rozbić, wymieszać z solą, pieprzem, chili i rozgniecionym ząbkiem czosnku. Dodawać przesianą mąkę i starannie rozprowadzić, rozbijając grudki. Filet z kurczaka pokroić w kostkę i dokładnie wymieszać z jajkiem i mąką. Na patelni rozgrzać olej, wrzucić kurczaka i smażyć do zrumienienia. W międzyczasie ugotować na półtwardo brokuły i makaron, przygotować sos mieszając miód, sos sojowy i ziarna sezamu. Część sosu dodać do podsmażonego kurczaka i starannie wymieszać. Do gotowego mięsa dorzucić makaron, ugotowane brokuły, zalać resztą sosu i połączyć. Przed podaniem na talerzu posypać orzeszkami ziemnymi.

* Sugeruję przygotowanie sosu z podwójnej porcji, ale z mniejszą ilością miodu. Cztery solidne łyżki miodu w zupełności wystarczą na cztery łyżki sosu sojowego.

A tutaj wciąż trzymają się mnie festiwalowe klimaty