Fuzja Smaków już od dawna nie jest tym miejscem, którym była na początku. Sześć lat to szmat czasu, a mniej więcej tyle minęło od momentu, kiedy zaczęłam tutaj coś publikować. Nic nie jest takie samo; jestem na takim etapie życia, na którym jedni ludzie intensywnie pracują nad znalezieniem swojej drugiej połówki i odszukaniem swojego miejsca na ziemi, a drudzy gorąco wierzą w to, że uda im się zmienić świat. Nie należę ani do jednej, ani do drugiej grupy, bo wybrawszy całkiem pewnie swoją ścieżkę w wieku lat 18, kilka lat później stwierdzam, że nie wiem, czego chcę. Dylemat, który większość moich rówieśników przeżywała przed maturą, u mnie pojawił się długo, długo później.

Nie publikuję tutaj, bo wszystko, o czym miałabym akurat ochotę napisać, jakoś w ostatnim czasie nie jest związane z jedzeniem. Nie pełni już ono dla mnie tak fundamentalnej roli w życiu, nadal lubię coś upiec, nadal lubię poszukać czegoś nowego, ale opieram się coraz częściej na tym, co lubię najbardziej i na rzeczach najprostszych – świeżym, pszennym chlebie, esencjonalnym rosole, mocnej herbacie i gorzkiej czekoladzie. Dlatego Fuzja się zmienia. Nadal będzie Fuzją Smaków, ale teraz tych trochę innych – kulinarnych, literackich, muzycznych. Posty zamieszczane na dwóch odrębnych blogach od tej pory będą znajdowały się w jednym miejscu – właśnie na Fuzji.

Towarzyszyliście mi tutaj przez tyle lat, więc będzie mi tym bardziej miło, jeśli ze mną pozostaniecie. Jeśli książki, muzyka gatunków wszelkich i okazjonalne gotowanie nie są tym, co Anglicy zwą your cup of tea, było mi niezwykle miło, że tutaj zaglądaliście. Może z ciekawości co jakiś czas jeszcze tu wpadniecie. Z tego bloga raczej nigdy nie będzie imperium (bo w ciągu sześciu lat, przy odrobinie dobrych chęci i przedsiębiorczości, zapewne już by mi się to udało), ale może będzie emanowało ciepło, i będzie tu można przysiąść w towarzystwie dobrej książki i herbaty z pomarańczą i zawsze tą jedną łyżeczką soku malinowego za dużo.

Między postami jestem tutaj:

Długie nieobecności mają to do siebie, że nie wiadomo potem w którym punkcie człowiek się znajduje.

Niby się znamy, ale już nie do końca. Twarze jakby te same, ale wszystko pod spodem jakoś się poprzestawiało. Znajdzie się ten jeden wspólny temat, o którym można było zawsze rozmawiać godzinami, a potem po kilku minutach ożywionej dyskusji pojawia się niezręczna cisza. I choć powinnam już chyba nabierać z wiekiem wprawy w prowadzeniu takich rozmów i w takich spotkaniach, każde jedno zawsze jest inne. Budzi tak różne emocje, choć zawsze jest pełne niepokoju. Znamy się jeszcze, czy odpłynęliśmy już za daleko? Co się wydarzyło w ciągu ostatniego półtora roku? Jak zmieścić - nawet w kilkugodzinnych spotkaniach - pięćset dni życia?

Moje 500 ostatnich dni to dużo przyglądania się z dystansu wszystkiemu, co działo się dookoła. Komfortowe miejsca z daleka od wszystkiego i wszystkich są bardzo wygodne - równie szybko jednak można się przekonać, że jest tak tylko do pewnego momentu. A potem wychodzenie z tej strefy komfortu jest tak trudne, że już sama myśl o tym zdaje się nas przerastać.

Ostatnimi urodzinami, które szczególnie obchodziłam, były te osiemnaste. A to było już chwilę temu, choć przysięgam że tamtej nocy wydawało mi się że wszystko pozostanie już takie, jakim postrzegałam je wtedy - gdy ścieżki chwilowo się wyprostowały, gdy tego jednego dnia chodząc po trzeszczącym śniegu myślałam, że mogę wszystko. Pomyślałam zatem, krojąc, odrywając, składając, przyklejając - że może to dobry dzień. Pół roku (pół roku!!) temu obiecałam na Facebooku, że jeszcze się tu pojawię.

A mój słomiany zapał ma niestety to do siebie, że zgodnie z zasadą zero tolerancji obejmuje absolutnie wszystkie sfery życia.

Ten tort miał być czarnym lasem, ale tak jak słomiany zapał chętnie anektuje wszystko, czego się podejmuję, tak chęć poprawienia tego, do czego już faktycznie się zabieram, sprawiła że czarny las jakoś tak całkiem znacznie przybrał. Nie ma tu puryzmu kulinarnego, bo w moim lesie jest i jasny biszkopt, i ciemny biszkopt, i masa z gorzkiej czekolady, są powidła i konfitura z wiśni też. To nie jest tort na dietę ani na tę zimę, którą mamy teraz, bo zjedzenia nieprzyzwoicie dużego kawałka tego wypieku nie da się uzasadnić tym, że mamy przykładowo -10 stopni i pogrubiona warstwa izolacyjna jest mi niezbędna by w ogóle zacząć myśleć o wychodzeniu na zewnątrz.

Tort czekoladowy z wiśnią - model 2.3

Biszkopt jasny

4 jajka

1/2 szklanki mąki

1 szklanka cukru pudru

1/2 szklanki mąki ziemniaczanej

1 czubata łyżeczka proszku do pieczenia

Żółtka z proszkiem do pieczenia wymieszać w miseczce do wyrośnięcia. Białka ubić z cukrem pudrem. Wyrośnięte żółtka (powinny przypominać piankę) dodać białek. Następnie dodać przesiane mąki i delikatnie wymieszać. Biszkopt wlać do okrągłej tortownicy (papierem do pieczenia wykładamy tylko dno, nie wykładamy ani nie smarujemy ścianek) i piec przez 20-25 minut. Po wyjęciu z piekarnika rzucić z wysokości kolan na złożony koc, zostawić w piekarniku do ostygnięcia.

Biszkopt czekoladowy

5 jajek

1 szklanka cukru

2 łyżeczki kakao

1 łyżeczka proszku do pieczenia

2 budynie czekoladowe bez cukru

Budyń wyspać do szklanki, dodać kakao, wypełnić do pełna mąką pszenną. Jajka rozdzielić, żółtka wymieszać z proszkiem do pieczenia i odstawić. Białka ubić na sztywno z odrobiną soli, następnie z cukrem. Do ubitej piany z białek dodać wyrośnięte żółtka, przesiane suche składniki ze szklanki. Delikatnie wymieszać, wlać do tortownicy (d=26cm) gdzie jedynie dno wykładamy papierem do pieczenia, a boków nie smarujemy tłuszczem ani nie osypujemy bułką tartą. Piec ok. 20 minut, dla rozładowania przedświątecznego napięcia zrzucić z wysokości kolan na złożony w kilkoro koc ułożony na podłodze. Ostudzony biszkopt przekroić na pół. 

Przygotowując tort należy uwzględnić fakt, że masę czekoladową należy przygotować dzień wcześniej. W całej swojej niecierpliwości nigdy nie sprawdzałam, czy jest zjadliwa przygotowana tego samego dnia - podejrzewam że nie, a jest na tyle dobra, że nie warto eksperymentować.

Masa czekoladowa

100g masła

100g cukru pudru

300ml śmietany 36%

300g gorzkiej czekolady

Połamaną czekoladę, śmietankę, masło i cukier umieścić w rondelku, na małym ogniu rozpuścić i zagotować, stale mieszając by się nie przypaliła. Gdy masa zacznie bulgotać należy ją odstawić i pozostawić na całą noc (nie chować do lodówki). Kolejnego dnia jedynie zmiksować przed przełożeniem, nie dodając już żadnych dodatkowych składników.

Montaż i dodatkowe składniki

Powidła śliwkowe (1 słoik)

Konfitura wiśniowa (1 słoik)

 500 ml śmietanki 36% + usztywniacz + 2 łyżki cukru pudru

Polewa czekoladowa

Postępujemy tak:

Z biszkoptów zdejmujemy delikatnie bezę z wierzchu - dzięki temu gotowe ciasto nie będzie się rozwarstwiać. Potem przekrawamy je na pół; jasny biszkopt można ewentualnie zwilżyć bo zwykle jest dość suchy. Ubijamy śmietanę.

Ciemny biszkopt jest bazą; na nim rozkładamy 3/4 masy czekoladowej. Układamy na nim połowę jasnego biszkoptu, wierzch smarujemy całym słoiczkiem konfitury z wiśni. Na wiśniach rozkładamy ok. 1/3 bitej śmietany. Przykrywamy ciemnym biszkoptem i smarujemy ok. 3/4 słoiczka powideł. Na wierzch rozkładamy pozostałą 1/4 masy czekoladowej i przykrywamy jasnym biszkoptem. Wierzch ciasta pokrywamy równomiernie bitą śmietaną. Dekoracja zależy od Was - ja bawiłam się akurat w choinki (wygląda jak wygląda, moja koncepcja jest taka że bliżej temu do niesławnego Czerwonego Lasu niż do Czarnego akurat), można zostawić równie dobrze samą śmietanę. Nikt nie zauważy, gwarantuję.

I found solace in the strangest place
Way in the back of my mind
I saw my life in a stranger's face
And it was mine

I had a one-way ticket to a place where all the demons go
Where the wind don't change
And nothing in the ground can ever grow
No hope, just lies
And you're taught to cry in your pillow

***

I had made every single mistake
That you could ever possibly make
I took and I took and I took what you gave
But you never noticed that I was in pain
I knew what I wanted; I went in and got it

But I survived
I'm still breathing,

I'm Alive.

Święta trwają i mam nadzieję, że jesteście dokładnie w tym miejscu, w którym życzylibyście się znaleźć, w otoczeniu osób, przy których jesteście bezpieczni i Wasza dusza ogrzewa się od środka. Mam nadzieję, że w kuchennych kątach poukrywane są jeszcze najlepsze smakołyki, a wagon słodyczy znaleziony pod choinką gwarantuje przyrost warstwy ochronnej (będącej całkowicie zbędną w obecnych warunkach klimatycznych).

Niech będzie bez patosu i obiecywania, bo w obiecywaniu jestem równie dobra, co w konsekwentnym dążeniu do realizacji wszystkich celów. Jeśli będziecie chcieli dalej mi towarzyszyć w podróży nieznane, tak tutaj - czyli w kierunkach kulinarnych - jak i na drugim blogu, który zdąża w kierunki kulturalne, to niezmiernie mnie to cieszy. Jak zawsze cieszyło, szczególnie kiedy dzieliliście się swoimi własnymi doświadczeniami.

A pod choinką, do przeglądania prezentów po raz n-ty w towarzystwie ciast warstwowych piernikowych

Słoiki to absolutnie ostatni krzyk mody. W słoikach modnie jest teraz podawać milkshake'i (koniecznie ze słomką w kolorowe paski, koniecznie nie plastikowe), owsianki, koktajle, galaretki, słowem wszystko. Inna sprawa, że jest to po prostu urocze, zatem Martha Stewart miała najwyraźniej rację, pakując w nie swoje parfaity, granity i inne -ity już pięć lat temu. Zatem viva la słoiki, przywróćmy dobre imię poręcznych pojemników przewożących tydzień w tydzień kilogramy Mamowego jedzenia z Małych Miasteczek do Dużych Miast w studenckich plecakach. Zastanawia mnie jeszcze, czy Słoikiem można mianować się tylko studiując w stolicy, czy dotyczy się to też innych metropolii uniwersyteckich. Ktoś zabierze głos?

Kompot za to jest na razie gwoździem programu niedzielnego babcinego obiadu, ale na razie występuje zasadniczo tylko w otoczeniu mebli na wysoki połysk i koronkowych serwet. Jeżeli ktoś miał to szczęście posiadania mieszkającej na wsi babci, bądź też babci gotującej, lub babci z działką, to kompot pamięta zapewne z wakacyjnych obiadów w ogrodzie, gdzie miliard razy w ciągu posiłku padało "uważaj na osy" i każdy gimnastykował się jak mógł, by odpędzić natrętne insekty od słodkiego napoju. Kompot powrócił do naszego domu w tym roku, ponieważ staliśmy się posiadaczami areałów (zwanych pieszczotliwie Sarbinowem), gdzie okazało się, że wśród licznych chaszczy i zarośli, znajdują się całkiem pokaźne krzewy malin i - jeszcze większe - porzeczek. Jesteśmy teraz tacy eko, że mamy soki ze swoich własnych malin, wiśni i porzeczek, a owoce na kompot przerabiamy w ilościach hurtowych. Bam. Kompot jest najlepszy na upał.

Receptur na kompot jest pewnie tyle, co babć i przekazanych tradycyjnych przepisów. Dogodne jest to, że kompot robi się sam, a potem można go spożywać do końca dnia, dodawać kostki lodu, a gasi pragnienie o wiele lepiej niż słodkie, gazowane napoje. Dzisiejsze 5 litrów kompotu (wspominałam coś o ilościach hurtowych?) powstało z:

3 średniej wielkości jabłek

0,5 kg dojrzałych śliwek

100 ml soku z czarnej porzeczki

czterech - pięciu goździków

oraz cukru do smaku.

Owoce myjemy, wrzucamy do garnka, zagotowujemy z wodą, cukrem i goździkami. Gotujemy jeszcze przez ok. 20 minut, przecedzamy (albo i nie, w zależności od waszego stopnia tolerancji farfocli), przelewamy do dzbanka i stawiamy na stole. 

Przypominam sobie ostatnio po raz -nty Jeżycjadę i dotarłszy do Opium w Rosole (chyba najbardziej apetycznej, choć i najsmutniejszej, ze wszystkich części, swoją drogą) całkiem po raz pierwszy odkryłam, że Mama Borejko zdolna jest upiec szarlotkę. Nie wiem z jakiego powodu umknęło mi to całkowicie podczas poprzednich kilkunastu razy, kiedy to czytałam te książki, ale postanowiłam od razu ją upiec. Jak to ujęła w jednym z fragmentów Kreska, wizyta u Borejków w czasie, gdy coś człowieka gryzie, pomaga jakoś wyleczyć te smutki. Jakby przyklejano plasterek, który w jakiś sposób leczy rany. Okazuje się, że wystarczy trochę ciszy, spokoju, zapach pieczonych jabłek i warstwa cukru pudru, by zadziałała magia Borejkowego ciepła.

Szarlotka jest banalnie prosta (jak to w Łasuchu ujęto, Mama Borejko nie miała w zwyczaju za trudne przepisy się zabierać) a efekt jest niesamowity. Nieufnie podchodziłam do kruchego ciasta - niesłusznie zresztą - bo jest fantastycznie kruche po upieczeniu, a przed spędzeniem połowy godziny w piekarniku jest gładkie i się nie klei, więc wylepienie blaszki nie przypomina koszmaru. Od razu muszę jeszcze napisać, że ciasta wychodzą ilości hurtowe. Należy albo zwiększyć ilość jabłek i zrobić szarlotkę w dużej, kwadratowej blaszce, albo zmniejszyć o połowę i zrobić, tak jak ja, w tortownicy o średnicy 20-21cm. Dokonałam też lekkich modyfikacji w związku z osobistą antypatią do skórki pomarańczowej, zastępując ją w cieście suszoną żurawiną. Polecam bardzo - sok z jabłek sprawia, że żurawina pęcznieje i staje się miękka.

Jabłka:

1,2-1,5 kg kruchych, słodkich jabłek

70-100g suszonej żurawiny

Jabłka umyć i obrać ze skórki. Zetrzeć na tarce o grubych oczkach, lekko odcisnąć nadmiar soku i wyłożyć na patelnię. Wymieszać z żurawiną, podsmażać przez kilka minut, odstawić do wystygnięcia. Potem zajmujemy się ciastem, w międzyczasie wykonując tysiąc pięćset kontrolnych spacerów celem przekonania się, kto poci się bardziej żeby nie dostać czasem małego talerza, tylko okazałą, okrągłą tackę za dzielny udział w Wimbledonie.

Ciasto:

1 żółtko

150g cukru

4 łyżki śmietany 12%

1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

paczka cukru wanilinowego (16g)

kostka margaryny (250g) pokrojonej w kostkę

500g mąki krupczatki (ja użyłam jeszcze ok. 50g pszennej, by się nie kleiło)

Wszystko razem wrzucamy do miski, zagniatamy gładkie, nieklejące się ciasto. W razie potrzeby można podsypywać je mąką pszenną; nie zauważyłam, by miało to szczególnie negatywny wpływ na jakość gotowego ciasta ;) Odkładamy ciasto na 15 minut do godziny do lodówki (w zależności od tego jak pasjonująca jest aktualnie wymiana i jak nisko opadnie Wam szczęka), a potem wylepiamy nim tortownicę. Moja kula ciasta była wielkości mojej głowy, więc wylepiłam też boki tortownicy - jeżeli spróbujecie zrobić z połowy przepisu i Wam braknie, obejdzie się i bez tego. Ciasto podpiekamy przez ok. 5 minut. Jeżeli nie jesteście leniwi, umieszczacie w tortownicy papier do pieczenia i obciążacie je suchą fasolą. Jeżeli jesteście, ciasto z boków nieco zjeżdża podczas pieczenia, ale za to możecie być akurat większą częścią swojego ciała w pokoju oglądając mecz ;-) 

Potem wypełniacie gotową formę nadzieniem z jabłek, na wierzchu układacie kratkę albo rozcieracie ciasto w palcach. Wkładacie ponownie do piekarnika na ok. 20 - 30 minut, do zrumienienia. 

Oryginalny przepis domaga się śmietankowego lukru - zrezygnowałam z niego na rzecz klasycznego cukru pudru. Sprawdza się znakomicie :-)

***

Well it's too late
Tonight
To drag the past out
Into the light
We're one
But we're not the same
We get to carry each other

*

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
We hurt each other
Then we do it again

*

You ask me to enter
But then you made me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt


*
One love
One blood
One life
You got to do what you should

W chwilach chaosu najlepsze są rzeczy sprawdzone i pewne.

Nic nie działa tak dobrze na chwilowo skołowany umysł jak maraton z Przyjaciółmi i stertą naleśników. Prawda? Prawda. A gdy na zewnątrz jest tak gorąco, że podeszwy zaczynają się roztapiać podczas kontaktu z asfaltem, zawsze lepiej pozostać wewnątrz. Lubię wiosnę, ale 29 stopni w maju to przegięcie. Porządne przegięcie, zdaniem osoby która nie jest i nie była nigdy w najlepszej komitywie z upałami.

Deszcz, choć potrzebny, też jest całkowicie zbędny w ilościach hurtowych. Pogoda demonstruje ostatnio swoje humory borderline w niepokojącym zaostrzeniu (skutkiem czego człowiek wychodzi rano w balerinach, a wraca w balerinach z basenem). Truskawki są już dostępne na każdym nieomal rogu, w coraz niższych cenach (co znów grozi powrotem do domu z jedną kobiałką. W każdej ręce)

Maj jak na razie jest duszno-deszczowy, z przewagą jednego z wcześniej wymienionych w zależności od tego zakątka kraju, w którym się aktualnie znajdujecie. 

Deszcz z reguły nie kojarzy mi się z niczym złym (no dobrze, ta jedna ulewa po której rozpadły mi się ulubione baleriny nie do końca mi się podobała, ale pewnie gdybym przezornie nosiła parasol to nie miałabym takich problemów) i nie do końca prawdą jest też, że deszcz od razu uniemożliwia wszelkie przyjemne majowe działania działkowo-ogrodowe.

Pewnie, że rozpalenie grilla na balkonie najpewniej zakończy się interwencją straży (miejskiej lub pożarnej), a w najlepszym przypadku nienawiścią sąsiadów. Ale można zawsze wejść do środka, a z powodu deszczu i obniżonej temperatury przygotować sobie coś całkiem nie-letniego i nie-lekkiego. Takie bagietki na przykład.

Z pewnych powodów przestałam odwiedzać sklep, w którym się w nie zaopatrywałam najczęściej, stąd też chciałam upiec je sobie w domu. Wyszły o stokroć lepsze. 

To jedna z tych rzeczy które stanowczo w przepisie nakazują podawać gorące, a prawda jest taka, że dawno nie ma po nich już śladu zanim zdołają ostygnąć na dobre.

za laurenslatest

Ciasto:

1 szklanka letniej wody

1 łyżka miodu

paczka drożdży instant

1 łyżeczka soli

3 niepełne szklanki mąki pszennej*

szczypta suszonych ziół prowansalskich

Postępujemy jak z typowym ciastem drożdżowym: w miseczce rozpuszczamy drożdże z miodem w niewielkiej ilości wody, odstawiamy na chwilę. Powinno po chwili się ruszyć, wtedy dodajemy rozczyn do mąki wymieszanej z solą i suszonymi ziołami. Ciasto zagniatamy aż będzie gładkie i nieklejące (ręcznie to może zająć kilka[naście] minut ;-) Odstawiamy na jakąś godzinę, do podwojenia objętości. Potem uderzamy pięścią, ciasto dzielimy na dwie równe części, formujemy podłużne bagietki. Gotowe układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, wstawiamy do piekarnika na ok. 20 minut. W tym czasie przygotowujemy masło:

*w oryginalnym przepisie jest mąka chlebowa - ja użyłam klasycznej, pszennej - i były fantastyczne. Nie zaszkodzi im, jeśli nie macie pod ręką chlebowej.

3 łyżki masła

2-3 ząbki czosnku (to zależy od tego, jak bardzo daleko będziecie potem od siebie siedzieć po spożyciu)

i przygotowujemy ok. 8-10 plastrów żółtego sera, pokrojonego w kratkę

Masło powinno być miękkie, żeby potem je łatwo połączyć z czosnkiem. Czosnek przeciskamy przez praskę, ucieramy na pastę. Do posmarowania bułek wyjętych z piekarnika potrzebne nam będzie masło albo bardzo mocno miękkie, albo płynne. 

Po 20 minutach wyciągamy bułki, smarujemy wierzch masłem i wstawiamy jeszcze na 5-7 minut do piekarnika, aż się zrumieni.

Potem, jeśli jesteście cierpliwi, odstawiacie bułki na ok. 15 minut do ostygnięcia. Jeśli nie jest to Wasza najlepsza cecha, a do tego macie ręce z azbestu, możecie pokroić gorące bagietki. Ja tak właśnie uczyniłam, stąd też wizualnie nie prezentują się najlepiej...ale mniejsza o to. Nacięcia smarujemy masłem i wtykamy w nie żółty ser (ja zwykle dawałam pół plastra, przekrojone jeszcze na pół). I jeszcze raz do piekarnika, do stopienia sera. I wprost na stół ;-)

Pięknych. Ciepłych, pomimo deszczu i podmuchów złośliwego wiatru,

który porywa ze sobą koronkowe serwetki, gałązki bukszpanu i plastikowe żonkile.

Smakowitych, niezależnie od tego czy trzymacie stronę puszystych, lśniących grubą warstwą lukru bab

czy też płaskich, kruchych i rozpływających się w ustach, niemożliwie słodkich mazurków.

Spotkań z najbliższymi. Cudownych i będących źródłem pięknych wspomnień.

Dni pełnych radości i odpoczynku.

Po prostu.

Wspaniałych Świąt.

Mam nadzieję, że tym razem zostanę tu na dłużej. I nie będę już Was tak porzucać bez słowa, taki jest plan ;-)

Nie wiem kto wpadł na pomysł dorzucenia M&M'sów do masy ciastkowej (a może był to wypadek, jak nierozpuszczona czekolada w Chocolate Chip Cookies), ale była to bardzo trafna decyzja. Kruche, maślane ciastko to tylko baza - to czekoladowe cukierki dodają im uroku i sprawiają, że są jeszcze smaczniejsze.
To dość nieprzewidywalne połączenie, bo wrzucanie gotowych słodyczy do masy, która ma się stać domowymi ciastkami to raczej postępowanie niecodzienne. Ale efekt jest znakomity. To trochę tak jak ze wszystkim, co zdarza się dość niespodziewanie, a często potem jesteśmy wdzięczni za coś, czego pojawienie się początkowo mogło wydawać nam się koszmarem i sporym obciążeniem. Nie do końca jestem przekonana co do idei, że wszystko w życiu zdarza się po coś (pewne zdarzenia są tak bezsensowne, że naprawdę trudno jest przypisywać im jakieś glębsze, dodatkowe, filozoficzne znaczenie), ale jeśli znaleźliście się w takiej właśnie sytuacji, jest jedno rozwiązanie które przynosi natychmiastowy efekt i pomaga (nawet, jeśli tylko chwilowo, ale taka już rola wszystkim specyfikom które zaczynają się od przeróżnych przeciw- (bólowych i tym podobnych))

Brak słów jest dziwny (choć wolę tu określenie speechless, jak lubię nieomal wszystko co kończy się na -less)

Nie było mnie przez prawie miesiąca i to trochę jest tak jak z pierwszym spotkaniem ze starymi znajomymi, kiedy nie widzieliście się od dawna i nikt nie wie, od czego właściwie zacząć rozmowę

A potem okazuje się, że niewiele jest już wspólnych tematów i więcej dzieli, niż łączy.

Bułki wyszły śmiesznie inne niż te z oryginalnego przepisu, a pomimo to są dobre. Na dodatkowe masło już się nie porywam. I bez tego daleko im do wyrobów które można zjeść tuż przed północą i nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

za Yammie

2 łyżeczki cukru

240ml letniej wody

2 łyżeczki suszonych drożdży

1,5 łyżeczki sproszkowanego czosnku

60g rozpuszczonego, letniego masła

3-4 łyżki oliwy z oliwek

500g mąki pszennej

2 łyżeczki soli

+kula, ew. dwie sera mozzarella

Nie do końca postępowałam zgodnie z przepisem ze źródła, bo wyrabiałam ciasto ręcznie zamiast w mikserze. Najpierw przygotowujemy rozczyn: drożdże rozpuszczamy w letniej (nie gorącej!) wodzie, można dodać do rozczynu łyżeczkę cukru. Odstawiamy na chwilę, w tym czasie w większej misce mieszamy mąkę, czosnek w proszku, resztę cukru i sól, dodajemy oliwę i masło. Jeśli widzimy, że drożdże zaczęły działać, dodajemy rozczyn do reszty składników i wyrabiamy gładkie, nieklejące się ciasto. Pozostawiamy je do wyrośnięcia na przynajmniej pół godziny.

Autorka podzieliła ciasto na 20 części, mnie wyszło 17 niezbyt dużych bułek. Do każdej wkładamy po kawałku sera (sugeruję więcej niż mniej), starannie zaklejamy, posypujemy wierzch zwykłym żółtym serem (lub układamy plastry, jeśli jesteśmy leniwi i spieszymy się kontynuować pracę/oglądanie igrzysk/leżing przed telewizorem)  i układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Bułki wstawiamy (bez ponownego wyrastania) na ok. 20 minut do piekarnika. Yammie zaleca temperaturę 190°C, ja mogę tylko przepisać to, o czym napisano ;-)

***

w klimacie ogladanych dzis i nie tylko igrzysk