Urbex kontrolowany; opuszczone budynki Szpitala Uniwersyteckiego przy ul. Kopernika Krakowie
Nie miałam - na szczęście - okazji bywać w tych budynkach za czasów ich świetności, więc spacer po Wesołej połączony z eksploracją dwóch klinik (Czerwonej Chirurgii przy Kopernika 21 i II Kliniki Chorób Wewnętrznych przy Kopernika 15) był doskonałą okazją do zwiedzenia poszpitalnych wnętrz zanim budynki zmienią swoje przeznaczenie. Spędziliśmy tam pewne sobotnie, deszczowe przedpołudnie dzięki uprzejmości Agencji Rozwoju Miasta Krakowa współpracującej z grupą Igers Kraków - dla mnie był to też powrót po kilku latach na instameety.
Deszcz niestety oznaczał mocno niewspółpracujące światło. Dopiero pod koniec zaczęło się przejaśniać i do wnętrz wpadło trochę słońca, ale kiedy zaczynaliśmy zwiedzanie od budynku Kliniki Chorób Wewnętrznych, najciekawsze z miejsc, czyli dawna aula, skrywało się w pochmurnym półmroku.
W samym budynku nie ma już sprzętu, pozostały tylko trwałe elementy wyposażenia (jak np. umeblowanie auli, która nie będzie już wykorzystywana w tym charakterze ze względu na przepisy BHP - przeszkodą jest choćby szerokość stopnia, schody są wybitnie strome). Są też rzeźby przy klatce schodowej i drobne pozostałości po instalacjach artystycznych - musiała tam po drodze być jakaś wystawa fotografii, bo na jednym z parapetów znalazłam opis dzieła, ale zupełnie nie pamiętam tego wydarzenia.
Wejście w takie miejsca to też szansa spojrzenia na otoczenie z zupełnie innej perspektywy - zdarza mi się chodzić po Wesołej, ale z tej strony wygląda zupełnie inaczej.
O ile część pomieszczeń przy Kopernika 15 wyglądała dość podobnie do korytarzy i gabinetów z Kopernika 17, gdzie zdarzało mi się bywać, tak budynek Czerwonej Chirurgii był już czymś zupełnie nowym. W całości znikło już szpitalne wyposażenie - pozostały tylko meble ze stali nierdzewnej na bloku operacyjnym, ale już np. bez stołów.
Ciągle dziwnie się zagląda w te miejsca - kroki nie toną już w codziennych dźwiękach oddziału, a każdy szelest i stukot wzbudza niepokój. No pasuje mi tu tylko jedno słówko, eerie - człowiek od razu robi się czujniejszy i jakoś trudno nie obejrzeć się przez ramię, gdy tylko usłyszy się coś niepokojącego.
Detale
I widok na ulicę Kopernika i siostrzaną Białą Chirurgię po drugiej stronie - często, mijając ten budynek, zastanawiałam się, co jest w środku i jaki jest widok z wnętrza. No i już wiem ;)
