Pięknych. Ciepłych, pomimo deszczu i podmuchów złośliwego wiatru,

który porywa ze sobą koronkowe serwetki, gałązki bukszpanu i plastikowe żonkile.

Smakowitych, niezależnie od tego czy trzymacie stronę puszystych, lśniących grubą warstwą lukru bab

czy też płaskich, kruchych i rozpływających się w ustach, niemożliwie słodkich mazurków.

Spotkań z najbliższymi. Cudownych i będących źródłem pięknych wspomnień.

Dni pełnych radości i odpoczynku.

Po prostu.

Wspaniałych Świąt.

Mam nadzieję, że tym razem zostanę tu na dłużej. I nie będę już Was tak porzucać bez słowa, taki jest plan ;-)

Nie wiem kto wpadł na pomysł dorzucenia M&M'sów do masy ciastkowej (a może był to wypadek, jak nierozpuszczona czekolada w Chocolate Chip Cookies), ale była to bardzo trafna decyzja. Kruche, maślane ciastko to tylko baza - to czekoladowe cukierki dodają im uroku i sprawiają, że są jeszcze smaczniejsze.
To dość nieprzewidywalne połączenie, bo wrzucanie gotowych słodyczy do masy, która ma się stać domowymi ciastkami to raczej postępowanie niecodzienne. Ale efekt jest znakomity. To trochę tak jak ze wszystkim, co zdarza się dość niespodziewanie, a często potem jesteśmy wdzięczni za coś, czego pojawienie się początkowo mogło wydawać nam się koszmarem i sporym obciążeniem. Nie do końca jestem przekonana co do idei, że wszystko w życiu zdarza się po coś (pewne zdarzenia są tak bezsensowne, że naprawdę trudno jest przypisywać im jakieś glębsze, dodatkowe, filozoficzne znaczenie), ale jeśli znaleźliście się w takiej właśnie sytuacji, jest jedno rozwiązanie które przynosi natychmiastowy efekt i pomaga (nawet, jeśli tylko chwilowo, ale taka już rola wszystkim specyfikom które zaczynają się od przeróżnych przeciw- (bólowych i tym podobnych))

Brak słów jest dziwny (choć wolę tu określenie speechless, jak lubię nieomal wszystko co kończy się na -less)

Nie było mnie przez prawie miesiąca i to trochę jest tak jak z pierwszym spotkaniem ze starymi znajomymi, kiedy nie widzieliście się od dawna i nikt nie wie, od czego właściwie zacząć rozmowę

A potem okazuje się, że niewiele jest już wspólnych tematów i więcej dzieli, niż łączy.

Bułki wyszły śmiesznie inne niż te z oryginalnego przepisu, a pomimo to są dobre. Na dodatkowe masło już się nie porywam. I bez tego daleko im do wyrobów które można zjeść tuż przed północą i nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

za Yammie

2 łyżeczki cukru

240ml letniej wody

2 łyżeczki suszonych drożdży

1,5 łyżeczki sproszkowanego czosnku

60g rozpuszczonego, letniego masła

3-4 łyżki oliwy z oliwek

500g mąki pszennej

2 łyżeczki soli

+kula, ew. dwie sera mozzarella

Nie do końca postępowałam zgodnie z przepisem ze źródła, bo wyrabiałam ciasto ręcznie zamiast w mikserze. Najpierw przygotowujemy rozczyn: drożdże rozpuszczamy w letniej (nie gorącej!) wodzie, można dodać do rozczynu łyżeczkę cukru. Odstawiamy na chwilę, w tym czasie w większej misce mieszamy mąkę, czosnek w proszku, resztę cukru i sól, dodajemy oliwę i masło. Jeśli widzimy, że drożdże zaczęły działać, dodajemy rozczyn do reszty składników i wyrabiamy gładkie, nieklejące się ciasto. Pozostawiamy je do wyrośnięcia na przynajmniej pół godziny.

Autorka podzieliła ciasto na 20 części, mnie wyszło 17 niezbyt dużych bułek. Do każdej wkładamy po kawałku sera (sugeruję więcej niż mniej), starannie zaklejamy, posypujemy wierzch zwykłym żółtym serem (lub układamy plastry, jeśli jesteśmy leniwi i spieszymy się kontynuować pracę/oglądanie igrzysk/leżing przed telewizorem)  i układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Bułki wstawiamy (bez ponownego wyrastania) na ok. 20 minut do piekarnika. Yammie zaleca temperaturę 190°C, ja mogę tylko przepisać to, o czym napisano ;-)

***

w klimacie ogladanych dzis i nie tylko igrzysk

Amoniaczki już tu kiedyś występowały, ale w formie zdecydowanie bardziej tradycyjnej. To znaczy, foremkowo-wycinkowej. Te są trójwymiarowe, pierwszego dnia kruche, drugiego - cudownie miękkie w środku i chrupiące z zewnątrz. Są świetne do transportu i dzielenia się, bo nie tak łatwo je połamać a brak kremowych mas sprawia, że nie wymagają przesadnej troski podczas układania ich w pojemniku na czas przemieszczania się po mieście. Ciastka doskonałe, bo są też dobrą alternatywą dla smażonych słodyczy które już wkrótce nas otoczą ze wszystkich stron ;)

Amoniaczki

5 jajek
1,5 kg mąki
200g margaryny
2 szklanki cukru
1 szklanka śmietany 18%
50g amoniaku
Pięć całych jajek, amoniak, cukier i śmietanę wymieszać razem w misce (można ewentualnie dodać również garstkę mąki). Zaczyn pozostawić na noc. Następnego dnia pieczenie zacząć od połączenia posiekanej margaryny z mąką, a następnie dodać zaczyn z amoniakiem. Wyrobić gładkie ciasto. Instrukcję składania można zobaczyć na przykład tutaj -> klik, tyle że amoniaczki rozrosną się bardziej niż kruche, maślane ciasto. Układamy zwinięte różyczki na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, wkładamy do piekarnika na 10-15 minut, do zrumienienia.

***

Look at all of the damage you have done in time
You can see what a savage I’ve become in my eyes
If you look in my heart you will find

No love, no light, no end in sight
And I’m looking for a miracle
And I’m looking for a miracle

 There’s a place I wanna go
And a life I wanna know
But you crucified my heart of gold

But oh, look at all of the damage you have done in time
If you offer salvation I will run into your arms
And deep in my heart you will find

No love, no light, no end in sight
And I’m looking for a miracle
And I’m looking for a miracle
But I hope, I pray and I will fight
'Cause I’m looking for a miracle

Czekacie na śnieg?

Jesienna wiosna trochę się przedłuża, co niespecjalnie mi się podoba. Może dlatego, że nawet od paru dni mam niepomierną chęć zrobienia gruntownych wiosennych porządków i pozbycia się nadmiaru zbędnych przedmiotów, które udało mi się zgromadzić na skromnej przestrzeni, którą mam do dyspozycji. A to źle.

Mam też ochotę w końcu wybrać się na jakiś stok, i to może niekoniecznie taki, gdzie wszędzie dookoła poza pasem brudnego śniegu jest lato. W granicach Polski, naturalnie, więc może jednak jakiś drobny opad...

Stąd kruche ciastka orzechowe, które posypane cukrem pudrem mogą stanowić drobną, ale zawsze jakąś, namiastkę zimy. Z mlekiem, z herbatą, z kawą, zawsze smakują tak samo dobrze. Robi się je cudownie szybko, pieką się równie sprawnie, a zjada zanim zdążą na dobre ostygnąć.

Kruche orzechowe ciasteczka

100g drobno posiekanych orzechów laskowych

50g masła +50g margaryny

1 łyżeczka proszku do pieczenia

200g pszennej mąki

100g cukru pudru

2 żółtka

Posiekane masło wymieszać z mąką, dodać proszek do pieczenia, cukier, żółtka i orzechy. Zagnieść gładkie, nieklejące się ciasto, rozwałkowywać na grubość ok. 5 mm i wycinać kształty. Nasza forma do precelków jest stąd, dobrze tworzy się nią wszystkie ciastka z gładkiego, kruchego ciasta które nie rwie się przy wyciskaniu z foremki. Ciastka piec na blasze wyłożonej papierem do pieczenia przez ok. 12 minut, do zrumienienia się.

klik

***

How many secrets can you keep?
'Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow
And I play it on repeat
Until I fall asleep

(Do I wanna know)
If this feeling flows both ways?
(Sad to see you go)
Was sort of hoping that you’d stay
(Baby we both know)
That the nights were mainly made for saying things
That you can’t say tomorrow day

Ever thought of calling when you've had a few?
'Cause I always do
Maybe I'm too
Busy being yours to fall for somebody new
Now I've thought it through
Crawling back to you

Obchodziłam tutaj 18-ste urodziny, kiedy to stałam się pełnoletnia w swoim ojczystym kraju

a po trzech latach, kiedy zmieniło się wszystko i nic, mogę już nawet rozbijać banki w Las Vegas, bo wolno mi już teoretycznie wszystko i wszędzie ;)

Dostałam w tym roku najpiękniejsze, bo te niematerialne, prezenty z możliwych

i śnieg, chociaz w dość nieciekawych okolicznościach, ale jednak jest i już cieszy mnie fakt, że zbliżają się święta i już ubrałam choinkę.

Dostałam też tort, i to właśnie on jest tu dzisiaj głównym bohaterem. Choć główną bohaterką wczoraj byłam ja, z eksplozją fajerwerków zza mojej głowy na domowym świętowaniu :D Widzicie ile świeczek? Trzeba było kupić dwie paczki, to już ten wiek...:D Tort jest czymś, co leżało pomiędzy tortem Sachera a Czarnym Lasem, i wyszło mu to na bardzo dobre. To skrzyżowanie Pijanej Kukułki i tego Czekoladowo-Orzechowego Tortu, gdzie wykorzystuje się tą niesamowitą, lekką i intensywnie czekoladową masę. Jest przepyszny, niesamowity, i nie mam go absolutnie dość.

Ciasto czekoladowe:

5 jajek
1 szklanka cukru
2 łyżeczki gorzkiego kakao
1 łyżeczka proszku do pieczenia
2 budynie czekoladowe bez cukru

Budynie wsypać do szklanki, dodać 2 łyżeczki kakao, dopełnić do pełna mąką pszenną. Białka ubić z cukrem na sztywną pianę, dodać żółtka wymieszane z proszkiem do pieczenia.Mąkę przesiewamy do ubitych białek wymieszanych z żółtkiem i delikatnie mieszamy łyżką. Wymieszaną masę wlać tortownicy, której spód jest wyłożony papierem do pieczenia. Boków formy nie wykładamy papierem ani nie natłuszczamy. Piec przez ok. 20 minut, rzucić na złożony koc z wysokości kolan. Pozostawić do ostygnięcia w piekarniku, a potem przekroić na dwie części.

Masa Czekoladowa:

100g masła
100g cukru pudru
300ml śmietany 36%
300g gorzkiej czekolady

Połamaną czekoladę, śmietankę, masło i cukier umieścić w rondelku, na małym ogniu rozpuścić i zagotować, stale mieszając by się nie przypaliła. Gdy masa zacznie bulgotać należy ją odstawić i pozostawić na całą noc (nie chować do lodówki). Kolejnego dnia jedynie zmiksować przed przełożeniem, nie dodając już żadnych dodatkowych składników.

Ponadto:

Słoiczek powideł

Bita śmietana

Gotowe ciasto czekoladowe przekroić na pół, spód posmarować warstwą powideł. Następnie przełożyć warstwą z 3/4 masy czekoladowej, zostawiając resztę do dekoracji. Przybrać bitą śmietaną i kandyzowanymi wiśniami. 

***

And I wanna kiss you, make you feel alright
I’m just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up

On another love, another love
All my tears have been used up

And if somebody hurts you, I wanna fight
But my hands been broken, one too many times
So I’ll use my voice, I’ll be so fucking rude
Words they always win, but I know I’ll lose

And I wanna cry I wanna learn to love
But all my tears have been used up

On another love, another love
 All my tears have been used up

Nie jest to może najbardziej świąteczny wpis ze wszystkich, jakie zdarzyło mi się tu zamieścić, ale nie znam też nikogo, kto nie lubiłby domowych frytek. Oprócz tego, że są cudownie chrupiące z zewnątrz i mięsiste w środku, należycie tłuste i nieco nadmiernie słone (przynajmniej moja porcja), posiadają jednak JEDEN mankament który sprawia, że nie da się ich robić zbyt często.

No dobrze, dwa.

Pierwszy jest taki, że jeśli pryskający tłuszcz sprawia, że macie ochotę przeprowadzać procedurę smażenia uprzednio zabezpieczywszy każdą odkrytą powierzchnię ciała, to jest to proces czasochłonny i stresogenny.

Drugi jest taki, że potem przez kolejnych kilka dni nie tylko pamiętacie o frytkach, ale nawet nimi oddychacie, ze względu na niechęć smażelinowego zapachu do opuszczenia waszego przytulnego habitatu.

Może dlatego są też takie dobre, bo nie je się ich zbyt często i nie da się nimi znudzić. To jest ta najbardziej niezdrowa odmiana w której występują wielkie, porąbane w solidne kawałki ziemniaki. Są idealne.

ziemniaki (w ilości odpowiadającej Waszemu apetytowi)

olej

sól

Ziemniaki obieramy, kroimy w paski dowolnej grubości. Wrzucamy na godzinę do miski z zimną wodą, potem odcedzamy, jeszcze raz wypłukujemy w wodzie i osuszamy. Rozgrzewamy olej (we frytkownicy, w garnku z grubym dnem, nam zdarzyło się nawet hardkorowo smażyć w woku, działa świetnie) i smażymy frytki do momentu, kiedy się zrumienią. Wyciągamy łyżką cedzakową na talerz przykryty papierem śniadaniowym/ręcznikiem papierowym, delikatnie osączamy z tłuszczu. I na końcu dodajemy sól.

***

Animal
You’re an animal
Don’t take anything less

Out of control
You’re out of control
Strike those in distress

Analyse
Franchise
Spread out
Kill the competition
And buy yourself an ocean

Amortise
Downsize
Lay off
Kill yourself
Come on and do us all a favour

Było ostatnio dużo na słodko. Bardzo jabłkowo, karmelowo i cynamonowo...więc teraz dla odmiany, skoro już za kołnierz wlewają nam się hektolitry deszczu, będzie bardzo rozgrzewająco. Danie to odkryłyśmy przypadkiem - a właściwie odkryła Mama - i weszło na stałe do naszego obiadowego repertuaru pod roboczą nazwą Ratatuja, choć ma z nim niewiele wspólnego ;) Nie należy może do tych, które przyrządza się najszybciej, ale za to można go wykonać je za jednym zamachem w hurtowych ilościach, którymi można żywić się przez kilka dni. A jest tak dobre, że ciężko poprzestać na jednej misce i naprawdę jedzenie go chociażby codziennie nie jest wcale męczące ;) 

Jeżeli dopadł Was deszczowy, wietrzny listopad a z drugiej strony już prześladują Was lampki choinkowe i czekoladowe Mikołaje, którym z rozkoszą można odgryzać czekoladowe czapki, zachęcam do pozostania jeszcze przez chwilę w klimatach mocno jesiennych. Tej kolorowej, ciepłej, cudownej jesieni którą mieliśmy jeszcze parę dni temu.

Klopsiki:

1 jajko

500g mielonej łopatki

szczypta przyprawy do mięsa mielonego (albo, jeśli nie macie nic przeciwko próbowaniu surowego mięsa - sól, pieprz...)

rozgnieciony ząbek czosnku

Ok. 1 łyżki bułki tartej

Wszystkie składniki wymieszać na gładką masę. Formować niewielkie klopsiki, obtaczać w bułce tartej i smażyć ze wszystkich stron na rumiany kolor na rozgrzanym oleju.

 Sos:

1 cebula

2 średnie cukinie

2 czerwone papryki

2 łyżki koncentratu pomidorowego

3 duże pomidory lub puszka pomidorów bez skórki z puszki

sól, pieprz

Na rozgrzanym oleju podsmażyć cebulę pokrojoną w drobną kostkę. Następnie dodać umytą, ewentualnie również obraną ;) cukinię pokrojoną w cienkie plasterki (ja najbardziej lubię do tego celu używać szatkownicy) i paprykę pokrojoną w cienkie paski. Podsmażać przez chwilę, następnie zalać ok. 1/2 do 1 szklanki wody i dusić przez dłuższą chwilę, aż warzywa lekko zmiękną. Potem dodać pomidory - świeże, w sezonie, obrane ze skórki i pokrojone w kostkę, albo te z puszki. Dodać koncentrat, wrzucić usmażone klopsiki i dusić razem jeszcze przez ok. 20 minut na niewielkim ogniu. Najlepiej jest doprawić go solą i pieprzem dopiero pod koniec. I jeść. Lojalnie uprzedzam, że wciąga ;-)

***

Nastała ta przyjemna pora, kiedy lato i zima spotykają się na targowiskach. I pełno jest wszystkiego. Ciągle jeszcze można spotkać ostatnie letnie pomidory, pełno jest jabłek, pękatych śliwek i orzechów włoskich, a tu i tam można już znaleźć pierwsze zjadliwe cytrusy - pierwszy znak zbliżającej się zimy. I przyznam, że z niecierpliwością czekam już na moment, gdy nabicie pomarańczy pociskami z goździków przy zapalonych lampkach choinkowych nie będzie uznawane za działanie nieprzyzwoite ;-)

Nastał czas grubych swetrów, dni, kiedy zmrok zapada tuż po 17, pieczenia z dużą ilością czekolady i cynamonu i litrowych kubków z sokiem malinowym. I choć pada (zwłaszcza, gdy muszę wyjść) - i tak jest to moja ulubiona pora roku. Gdy pełno jest wszędzie liści we wszystkich odcieniach żółci i czerwieni, gdy zaczynają krystalizować się plany na przyszłość bliższą i dalszą.

Wydaje mi się, że gdyby ktoś zapewnił mi jesienią bez ograniczeń stałe dostawy jabłek i karmelu, byłabym absolutnie szczęśliwa. A żeby przegiąć z tym szczęściem, to wystarczyłaby mi jeszcze szczypta cynamonu.

Nie jest to może deser, który robi się sam. Wymaga zagniecenia ciasta, przygotowania serka, pokrojenia jabłek, potem zagniecenia kruszonki. I w wersji lux, może jeszcze przygotowania karmelu. A zapewniam Was, że pomimo obłędnej słodkości krajanki samej w sobie, karmel jest zdecydowanie niezbędny żeby podkreślić jej właściwy smak. Jabłka, ser i płatki owsiane najlepiej czują się jednak w towarzystwie karmelu.

za the girl who ate everything

ciasto:

155g mąki

105g masła

60g cukru demerara

Zagnieść gładkie, nieklejące ciasto, wstawić na ok. 15 minut do lodówki. W tym czasie przygotować ser:

ser:

1 jajko

2 łyżki cukru demerara

2 opakowania serka śmietankowego (łącznie 300g)

Serek, jajko i cukier wymieszać na gładką masę (można mikserem). Kwadratową blaszkę (o boku 20-25cm, im większa blaszka tym cieńsze warstwy) wylepić ciastem, nakłuć widelcem. Na wierzch wyłożyć warstwę sera, podpiec w piekarniku ok. 10 minut. (Moim zdaniem można sobie tu cukier odpuścić)

jabłka:

2 duże jabłka

1/2 łyżeczki cynamonu

Jabłka umyć, oskrobać, pokroić w kostkę. Wymieszać z cynamonem, ułożyć na podpieczonym spodzie i serze.

kruszonka:

50g cukru

85g mąki

30g płatków owsianych

Składniki rozgnieść w palcach, wymieszać aż powstanie kruszonka. Zasypać nią jabłka (jeśli jesteście mną, zapewne będzie to najgrubsza warstwa). Wszystko wstawić do piekarnika i piec ok. 20-25 minut, do momentu zrumienienia się kruszonki.

Now I have finally seen the end,

And I'm not expecting you to care, no

That I have finally seen the light,

And I have finally realised

I need to love

Podoba mi się jesień.

Trzy nowe swetry, które dzisiaj dostałam, wielkie i ciepłe, w które będę się mogła zawinąć i przemierzać jesienne ulice. Nawet, kiedy pada deszcz. Liście zielone, żółte i czerwone, rasta drzewa ;-)

Jesień zawsze pachnie jabłkami. Pełno ich w sadach gdzie obciążają gałęzie jabłoni tak, że dotykają ziemi. Jeszcze więcej na straganach, w drewnianych skrzynkach. A potem w słoikach, szarlotkach, ciastkach, ciasteczkach...;-) Moim absolutnym faworytem wśród jesiennych połączeń smakowych są jabłka i karmel. W ogóle karmel w każdej postaci jest jesienią swoistym must-have w kuchni i w wypiekach. Połączenie go z jabłkami - teraz chyba najlepszymi - oraz ciastem francuskim jest doskonałym pomysłem.
Ciastka jakie są, każdy widzi, miały być śliczne małe postrzępione i falbaniaste a urosły wzwyż, co jest zapewne wynikiem niedokładnego ich zaklejenia. To akurat niechlujstwo kulinarne nie jest mi obce, o czym zwykle świadczy zmartwiony stan moich każdych pierogów z truskawkami.
Ale pomijając oczywisty fakt niedokładnego sklejenia ciasteczek, wyszły pyszne.

Nie lubię tych dni, kiedy każde słowo wydaje się być zamknięte w tej jednej puszce z ciasteczkami na najwyższej półce w kuchni, do której zawsze jest się za niskim o długość dziecięcych palców.

Nie lubię też zostawiać pustego miejsca pomiędzy zdjęciami, bo nie potrafię milczeć, co dobre nie jest, ale eliminuje niezręczną ciszę. 

Coraz więcej ostatnio tych dni, kiedy ciężko dobrać słowa, ale może tak już bywa - kiedy wychodzi się poza ramy wirtualnej rzeczywistości i kiedy nie ma się już tyle czasu, by funkcjonować w sztucznym świecie powszechnej akceptacji, gdzie wydaje nam się, że spotyka się tylko i wyłącznie ludzi idealnych i pozbawionych wad, bo zawsze z tymi samymi zainteresowaniami co my, tyle że zawsze mieszkających daleko

Strasznie męczące to blablaliterowanie i składanie mądrych słów, co to i tak nie mają sensu, zwłaszcza gdy się jeszcze pamięta o tym, jak łatwe było przygotowanie bułek przedstawionych na powyższym zdjęciu w formie przejściowej przedzwinięciowej.

Pizza buns

za Simple as That

Ciasto:

360ml letniej wody

1/2 łyżeczki cukru

1 łyżeczka drożdży instant

1/2 łyżeczki soli

500-650g mąki pszennej

W połowie szklanki letniej wody wymieszać drożdże i cukier, odstawić na chwilę. Resztę wody wlać do dużej miski, dodać połowę mąki (przesianej) i sól. Kiedy drożdże zaczną rosnąć, dodać rozczyn do mąki i zagniatać ciasto, dodając stopniowo pozostałą mąkę. Warto się raczej starać dłużej zagniatać ciasto, ale nie dodawać pełnych 650g mąki - przez to będzie twardsze i mniej puszyste. Można dodać zioła prowansalskie albo suszoną bazylię - zgodnie z Waszymi preferencjami. Ciasto powinno być dość elastyczne i gładkie, warto pamiętać że potem trzeba będzie je rozwałkować, zawinąć i pociąć w plastry, więc nie może się kleić. Ciasto przykrywamy czystą, suchą ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia do momentu podwojenia objętości (lub na minimum 45minut).

Jako dodatki możemy wykorzystać wszystko, co lubicie na tradycyjnej pizzy - ja wybrałam jedynie sos pomidorowy, pokrojoną szynkę i ser (nawet był zamysł na pieczarki, ale pamięć nie ta). 

Po podwojeniu objętości ciasto rozwałkować na prostokąt, ułożyć wszystkie składniki i je zwinąć. Kroić na plastry, układać obok siebie w naczyniu żaroodpornym lub na blasze posmarowanej oliwą (na pewno nie na papierze do pieczenia, przetestowane empirycznie) i pozostawić ponownie do wyrośnięcia. Piec przez ok. 25-30 minut w 175 stopniach. 

;-)