Przypominam sobie ostatnio po raz -nty Jeżycjadę i dotarłszy do Opium w Rosole (chyba najbardziej apetycznej, choć i najsmutniejszej, ze wszystkich części, swoją drogą) całkiem po raz pierwszy odkryłam, że Mama Borejko zdolna jest upiec szarlotkę. Nie wiem z jakiego powodu umknęło mi to całkowicie podczas poprzednich kilkunastu razy, kiedy to czytałam te książki, ale postanowiłam od razu ją upiec. Jak to ujęła w jednym z fragmentów Kreska, wizyta u Borejków w czasie, gdy coś człowieka gryzie, pomaga jakoś wyleczyć te smutki. Jakby przyklejano plasterek, który w jakiś sposób leczy rany. Okazuje się, że wystarczy trochę ciszy, spokoju, zapach pieczonych jabłek i warstwa cukru pudru, by zadziałała magia Borejkowego ciepła.

Szarlotka jest banalnie prosta (jak to w Łasuchu ujęto, Mama Borejko nie miała w zwyczaju za trudne przepisy się zabierać) a efekt jest niesamowity. Nieufnie podchodziłam do kruchego ciasta - niesłusznie zresztą - bo jest fantastycznie kruche po upieczeniu, a przed spędzeniem połowy godziny w piekarniku jest gładkie i się nie klei, więc wylepienie blaszki nie przypomina koszmaru. Od razu muszę jeszcze napisać, że ciasta wychodzą ilości hurtowe. Należy albo zwiększyć ilość jabłek i zrobić szarlotkę w dużej, kwadratowej blaszce, albo zmniejszyć o połowę i zrobić, tak jak ja, w tortownicy o średnicy 20-21cm. Dokonałam też lekkich modyfikacji w związku z osobistą antypatią do skórki pomarańczowej, zastępując ją w cieście suszoną żurawiną. Polecam bardzo - sok z jabłek sprawia, że żurawina pęcznieje i staje się miękka.

Jabłka:

1,2-1,5 kg kruchych, słodkich jabłek

70-100g suszonej żurawiny

Jabłka umyć i obrać ze skórki. Zetrzeć na tarce o grubych oczkach, lekko odcisnąć nadmiar soku i wyłożyć na patelnię. Wymieszać z żurawiną, podsmażać przez kilka minut, odstawić do wystygnięcia. Potem zajmujemy się ciastem, w międzyczasie wykonując tysiąc pięćset kontrolnych spacerów celem przekonania się, kto poci się bardziej żeby nie dostać czasem małego talerza, tylko okazałą, okrągłą tackę za dzielny udział w Wimbledonie.

Ciasto:

1 żółtko

150g cukru

4 łyżki śmietany 12%

1,5 łyżeczki proszku do pieczenia

paczka cukru wanilinowego (16g)

kostka margaryny (250g) pokrojonej w kostkę

500g mąki krupczatki (ja użyłam jeszcze ok. 50g pszennej, by się nie kleiło)

Wszystko razem wrzucamy do miski, zagniatamy gładkie, nieklejące się ciasto. W razie potrzeby można podsypywać je mąką pszenną; nie zauważyłam, by miało to szczególnie negatywny wpływ na jakość gotowego ciasta ;) Odkładamy ciasto na 15 minut do godziny do lodówki (w zależności od tego jak pasjonująca jest aktualnie wymiana i jak nisko opadnie Wam szczęka), a potem wylepiamy nim tortownicę. Moja kula ciasta była wielkości mojej głowy, więc wylepiłam też boki tortownicy - jeżeli spróbujecie zrobić z połowy przepisu i Wam braknie, obejdzie się i bez tego. Ciasto podpiekamy przez ok. 5 minut. Jeżeli nie jesteście leniwi, umieszczacie w tortownicy papier do pieczenia i obciążacie je suchą fasolą. Jeżeli jesteście, ciasto z boków nieco zjeżdża podczas pieczenia, ale za to możecie być akurat większą częścią swojego ciała w pokoju oglądając mecz ;-) 

Potem wypełniacie gotową formę nadzieniem z jabłek, na wierzchu układacie kratkę albo rozcieracie ciasto w palcach. Wkładacie ponownie do piekarnika na ok. 20 - 30 minut, do zrumienienia. 

Oryginalny przepis domaga się śmietankowego lukru - zrezygnowałam z niego na rzecz klasycznego cukru pudru. Sprawdza się znakomicie :-)

***

Well it's too late
Tonight
To drag the past out
Into the light
We're one
But we're not the same
We get to carry each other

*

Did I ask too much
More than a lot
You gave me nothing
Now it's all I got
We're one
But we're not the same
We hurt each other
Then we do it again

*

You ask me to enter
But then you made me crawl
And I can't be holding on
To what you got
When all you got is hurt


*
One love
One blood
One life
You got to do what you should

W chwilach chaosu najlepsze są rzeczy sprawdzone i pewne.

Nic nie działa tak dobrze na chwilowo skołowany umysł jak maraton z Przyjaciółmi i stertą naleśników. Prawda? Prawda. A gdy na zewnątrz jest tak gorąco, że podeszwy zaczynają się roztapiać podczas kontaktu z asfaltem, zawsze lepiej pozostać wewnątrz. Lubię wiosnę, ale 29 stopni w maju to przegięcie. Porządne przegięcie, zdaniem osoby która nie jest i nie była nigdy w najlepszej komitywie z upałami.

Deszcz, choć potrzebny, też jest całkowicie zbędny w ilościach hurtowych. Pogoda demonstruje ostatnio swoje humory borderline w niepokojącym zaostrzeniu (skutkiem czego człowiek wychodzi rano w balerinach, a wraca w balerinach z basenem). Truskawki są już dostępne na każdym nieomal rogu, w coraz niższych cenach (co znów grozi powrotem do domu z jedną kobiałką. W każdej ręce)

Maj jak na razie jest duszno-deszczowy, z przewagą jednego z wcześniej wymienionych w zależności od tego zakątka kraju, w którym się aktualnie znajdujecie. 

Deszcz z reguły nie kojarzy mi się z niczym złym (no dobrze, ta jedna ulewa po której rozpadły mi się ulubione baleriny nie do końca mi się podobała, ale pewnie gdybym przezornie nosiła parasol to nie miałabym takich problemów) i nie do końca prawdą jest też, że deszcz od razu uniemożliwia wszelkie przyjemne majowe działania działkowo-ogrodowe.

Pewnie, że rozpalenie grilla na balkonie najpewniej zakończy się interwencją straży (miejskiej lub pożarnej), a w najlepszym przypadku nienawiścią sąsiadów. Ale można zawsze wejść do środka, a z powodu deszczu i obniżonej temperatury przygotować sobie coś całkiem nie-letniego i nie-lekkiego. Takie bagietki na przykład.

Z pewnych powodów przestałam odwiedzać sklep, w którym się w nie zaopatrywałam najczęściej, stąd też chciałam upiec je sobie w domu. Wyszły o stokroć lepsze. 

To jedna z tych rzeczy które stanowczo w przepisie nakazują podawać gorące, a prawda jest taka, że dawno nie ma po nich już śladu zanim zdołają ostygnąć na dobre.

za laurenslatest

Ciasto:

1 szklanka letniej wody

1 łyżka miodu

paczka drożdży instant

1 łyżeczka soli

3 niepełne szklanki mąki pszennej*

szczypta suszonych ziół prowansalskich

Postępujemy jak z typowym ciastem drożdżowym: w miseczce rozpuszczamy drożdże z miodem w niewielkiej ilości wody, odstawiamy na chwilę. Powinno po chwili się ruszyć, wtedy dodajemy rozczyn do mąki wymieszanej z solą i suszonymi ziołami. Ciasto zagniatamy aż będzie gładkie i nieklejące (ręcznie to może zająć kilka[naście] minut ;-) Odstawiamy na jakąś godzinę, do podwojenia objętości. Potem uderzamy pięścią, ciasto dzielimy na dwie równe części, formujemy podłużne bagietki. Gotowe układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, wstawiamy do piekarnika na ok. 20 minut. W tym czasie przygotowujemy masło:

*w oryginalnym przepisie jest mąka chlebowa - ja użyłam klasycznej, pszennej - i były fantastyczne. Nie zaszkodzi im, jeśli nie macie pod ręką chlebowej.

3 łyżki masła

2-3 ząbki czosnku (to zależy od tego, jak bardzo daleko będziecie potem od siebie siedzieć po spożyciu)

i przygotowujemy ok. 8-10 plastrów żółtego sera, pokrojonego w kratkę

Masło powinno być miękkie, żeby potem je łatwo połączyć z czosnkiem. Czosnek przeciskamy przez praskę, ucieramy na pastę. Do posmarowania bułek wyjętych z piekarnika potrzebne nam będzie masło albo bardzo mocno miękkie, albo płynne. 

Po 20 minutach wyciągamy bułki, smarujemy wierzch masłem i wstawiamy jeszcze na 5-7 minut do piekarnika, aż się zrumieni.

Potem, jeśli jesteście cierpliwi, odstawiacie bułki na ok. 15 minut do ostygnięcia. Jeśli nie jest to Wasza najlepsza cecha, a do tego macie ręce z azbestu, możecie pokroić gorące bagietki. Ja tak właśnie uczyniłam, stąd też wizualnie nie prezentują się najlepiej...ale mniejsza o to. Nacięcia smarujemy masłem i wtykamy w nie żółty ser (ja zwykle dawałam pół plastra, przekrojone jeszcze na pół). I jeszcze raz do piekarnika, do stopienia sera. I wprost na stół ;-)

Pięknych. Ciepłych, pomimo deszczu i podmuchów złośliwego wiatru,

który porywa ze sobą koronkowe serwetki, gałązki bukszpanu i plastikowe żonkile.

Smakowitych, niezależnie od tego czy trzymacie stronę puszystych, lśniących grubą warstwą lukru bab

czy też płaskich, kruchych i rozpływających się w ustach, niemożliwie słodkich mazurków.

Spotkań z najbliższymi. Cudownych i będących źródłem pięknych wspomnień.

Dni pełnych radości i odpoczynku.

Po prostu.

Wspaniałych Świąt.

Mam nadzieję, że tym razem zostanę tu na dłużej. I nie będę już Was tak porzucać bez słowa, taki jest plan ;-)

Nie wiem kto wpadł na pomysł dorzucenia M&M'sów do masy ciastkowej (a może był to wypadek, jak nierozpuszczona czekolada w Chocolate Chip Cookies), ale była to bardzo trafna decyzja. Kruche, maślane ciastko to tylko baza - to czekoladowe cukierki dodają im uroku i sprawiają, że są jeszcze smaczniejsze.
To dość nieprzewidywalne połączenie, bo wrzucanie gotowych słodyczy do masy, która ma się stać domowymi ciastkami to raczej postępowanie niecodzienne. Ale efekt jest znakomity. To trochę tak jak ze wszystkim, co zdarza się dość niespodziewanie, a często potem jesteśmy wdzięczni za coś, czego pojawienie się początkowo mogło wydawać nam się koszmarem i sporym obciążeniem. Nie do końca jestem przekonana co do idei, że wszystko w życiu zdarza się po coś (pewne zdarzenia są tak bezsensowne, że naprawdę trudno jest przypisywać im jakieś glębsze, dodatkowe, filozoficzne znaczenie), ale jeśli znaleźliście się w takiej właśnie sytuacji, jest jedno rozwiązanie które przynosi natychmiastowy efekt i pomaga (nawet, jeśli tylko chwilowo, ale taka już rola wszystkim specyfikom które zaczynają się od przeróżnych przeciw- (bólowych i tym podobnych))

Brak słów jest dziwny (choć wolę tu określenie speechless, jak lubię nieomal wszystko co kończy się na -less)

Nie było mnie przez prawie miesiąca i to trochę jest tak jak z pierwszym spotkaniem ze starymi znajomymi, kiedy nie widzieliście się od dawna i nikt nie wie, od czego właściwie zacząć rozmowę

A potem okazuje się, że niewiele jest już wspólnych tematów i więcej dzieli, niż łączy.

Bułki wyszły śmiesznie inne niż te z oryginalnego przepisu, a pomimo to są dobre. Na dodatkowe masło już się nie porywam. I bez tego daleko im do wyrobów które można zjeść tuż przed północą i nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

za Yammie

2 łyżeczki cukru

240ml letniej wody

2 łyżeczki suszonych drożdży

1,5 łyżeczki sproszkowanego czosnku

60g rozpuszczonego, letniego masła

3-4 łyżki oliwy z oliwek

500g mąki pszennej

2 łyżeczki soli

+kula, ew. dwie sera mozzarella

Nie do końca postępowałam zgodnie z przepisem ze źródła, bo wyrabiałam ciasto ręcznie zamiast w mikserze. Najpierw przygotowujemy rozczyn: drożdże rozpuszczamy w letniej (nie gorącej!) wodzie, można dodać do rozczynu łyżeczkę cukru. Odstawiamy na chwilę, w tym czasie w większej misce mieszamy mąkę, czosnek w proszku, resztę cukru i sól, dodajemy oliwę i masło. Jeśli widzimy, że drożdże zaczęły działać, dodajemy rozczyn do reszty składników i wyrabiamy gładkie, nieklejące się ciasto. Pozostawiamy je do wyrośnięcia na przynajmniej pół godziny.

Autorka podzieliła ciasto na 20 części, mnie wyszło 17 niezbyt dużych bułek. Do każdej wkładamy po kawałku sera (sugeruję więcej niż mniej), starannie zaklejamy, posypujemy wierzch zwykłym żółtym serem (lub układamy plastry, jeśli jesteśmy leniwi i spieszymy się kontynuować pracę/oglądanie igrzysk/leżing przed telewizorem)  i układamy na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia. Bułki wstawiamy (bez ponownego wyrastania) na ok. 20 minut do piekarnika. Yammie zaleca temperaturę 190°C, ja mogę tylko przepisać to, o czym napisano ;-)

***

w klimacie ogladanych dzis i nie tylko igrzysk

Amoniaczki już tu kiedyś występowały, ale w formie zdecydowanie bardziej tradycyjnej. To znaczy, foremkowo-wycinkowej. Te są trójwymiarowe, pierwszego dnia kruche, drugiego - cudownie miękkie w środku i chrupiące z zewnątrz. Są świetne do transportu i dzielenia się, bo nie tak łatwo je połamać a brak kremowych mas sprawia, że nie wymagają przesadnej troski podczas układania ich w pojemniku na czas przemieszczania się po mieście. Ciastka doskonałe, bo są też dobrą alternatywą dla smażonych słodyczy które już wkrótce nas otoczą ze wszystkich stron ;)

Amoniaczki

5 jajek
1,5 kg mąki
200g margaryny
2 szklanki cukru
1 szklanka śmietany 18%
50g amoniaku
Pięć całych jajek, amoniak, cukier i śmietanę wymieszać razem w misce (można ewentualnie dodać również garstkę mąki). Zaczyn pozostawić na noc. Następnego dnia pieczenie zacząć od połączenia posiekanej margaryny z mąką, a następnie dodać zaczyn z amoniakiem. Wyrobić gładkie ciasto. Instrukcję składania można zobaczyć na przykład tutaj -> klik, tyle że amoniaczki rozrosną się bardziej niż kruche, maślane ciasto. Układamy zwinięte różyczki na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, wkładamy do piekarnika na 10-15 minut, do zrumienienia.

***

Look at all of the damage you have done in time
You can see what a savage I’ve become in my eyes
If you look in my heart you will find

No love, no light, no end in sight
And I’m looking for a miracle
And I’m looking for a miracle

 There’s a place I wanna go
And a life I wanna know
But you crucified my heart of gold

But oh, look at all of the damage you have done in time
If you offer salvation I will run into your arms
And deep in my heart you will find

No love, no light, no end in sight
And I’m looking for a miracle
And I’m looking for a miracle
But I hope, I pray and I will fight
'Cause I’m looking for a miracle

Czekacie na śnieg?

Jesienna wiosna trochę się przedłuża, co niespecjalnie mi się podoba. Może dlatego, że nawet od paru dni mam niepomierną chęć zrobienia gruntownych wiosennych porządków i pozbycia się nadmiaru zbędnych przedmiotów, które udało mi się zgromadzić na skromnej przestrzeni, którą mam do dyspozycji. A to źle.

Mam też ochotę w końcu wybrać się na jakiś stok, i to może niekoniecznie taki, gdzie wszędzie dookoła poza pasem brudnego śniegu jest lato. W granicach Polski, naturalnie, więc może jednak jakiś drobny opad...

Stąd kruche ciastka orzechowe, które posypane cukrem pudrem mogą stanowić drobną, ale zawsze jakąś, namiastkę zimy. Z mlekiem, z herbatą, z kawą, zawsze smakują tak samo dobrze. Robi się je cudownie szybko, pieką się równie sprawnie, a zjada zanim zdążą na dobre ostygnąć.

Kruche orzechowe ciasteczka

100g drobno posiekanych orzechów laskowych

50g masła +50g margaryny

1 łyżeczka proszku do pieczenia

200g pszennej mąki

100g cukru pudru

2 żółtka

Posiekane masło wymieszać z mąką, dodać proszek do pieczenia, cukier, żółtka i orzechy. Zagnieść gładkie, nieklejące się ciasto, rozwałkowywać na grubość ok. 5 mm i wycinać kształty. Nasza forma do precelków jest stąd, dobrze tworzy się nią wszystkie ciastka z gładkiego, kruchego ciasta które nie rwie się przy wyciskaniu z foremki. Ciastka piec na blasze wyłożonej papierem do pieczenia przez ok. 12 minut, do zrumienienia się.

klik

***

How many secrets can you keep?
'Cause there's this tune I found that makes me think of you somehow
And I play it on repeat
Until I fall asleep

(Do I wanna know)
If this feeling flows both ways?
(Sad to see you go)
Was sort of hoping that you’d stay
(Baby we both know)
That the nights were mainly made for saying things
That you can’t say tomorrow day

Ever thought of calling when you've had a few?
'Cause I always do
Maybe I'm too
Busy being yours to fall for somebody new
Now I've thought it through
Crawling back to you

Obchodziłam tutaj 18-ste urodziny, kiedy to stałam się pełnoletnia w swoim ojczystym kraju

a po trzech latach, kiedy zmieniło się wszystko i nic, mogę już nawet rozbijać banki w Las Vegas, bo wolno mi już teoretycznie wszystko i wszędzie ;)

Dostałam w tym roku najpiękniejsze, bo te niematerialne, prezenty z możliwych

i śnieg, chociaz w dość nieciekawych okolicznościach, ale jednak jest i już cieszy mnie fakt, że zbliżają się święta i już ubrałam choinkę.

Dostałam też tort, i to właśnie on jest tu dzisiaj głównym bohaterem. Choć główną bohaterką wczoraj byłam ja, z eksplozją fajerwerków zza mojej głowy na domowym świętowaniu :D Widzicie ile świeczek? Trzeba było kupić dwie paczki, to już ten wiek...:D Tort jest czymś, co leżało pomiędzy tortem Sachera a Czarnym Lasem, i wyszło mu to na bardzo dobre. To skrzyżowanie Pijanej Kukułki i tego Czekoladowo-Orzechowego Tortu, gdzie wykorzystuje się tą niesamowitą, lekką i intensywnie czekoladową masę. Jest przepyszny, niesamowity, i nie mam go absolutnie dość.

Ciasto czekoladowe:

5 jajek
1 szklanka cukru
2 łyżeczki gorzkiego kakao
1 łyżeczka proszku do pieczenia
2 budynie czekoladowe bez cukru

Budynie wsypać do szklanki, dodać 2 łyżeczki kakao, dopełnić do pełna mąką pszenną. Białka ubić z cukrem na sztywną pianę, dodać żółtka wymieszane z proszkiem do pieczenia.Mąkę przesiewamy do ubitych białek wymieszanych z żółtkiem i delikatnie mieszamy łyżką. Wymieszaną masę wlać tortownicy, której spód jest wyłożony papierem do pieczenia. Boków formy nie wykładamy papierem ani nie natłuszczamy. Piec przez ok. 20 minut, rzucić na złożony koc z wysokości kolan. Pozostawić do ostygnięcia w piekarniku, a potem przekroić na dwie części.

Masa Czekoladowa:

100g masła
100g cukru pudru
300ml śmietany 36%
300g gorzkiej czekolady

Połamaną czekoladę, śmietankę, masło i cukier umieścić w rondelku, na małym ogniu rozpuścić i zagotować, stale mieszając by się nie przypaliła. Gdy masa zacznie bulgotać należy ją odstawić i pozostawić na całą noc (nie chować do lodówki). Kolejnego dnia jedynie zmiksować przed przełożeniem, nie dodając już żadnych dodatkowych składników.

Ponadto:

Słoiczek powideł

Bita śmietana

Gotowe ciasto czekoladowe przekroić na pół, spód posmarować warstwą powideł. Następnie przełożyć warstwą z 3/4 masy czekoladowej, zostawiając resztę do dekoracji. Przybrać bitą śmietaną i kandyzowanymi wiśniami. 

***

And I wanna kiss you, make you feel alright
I’m just so tired to share my nights
I wanna cry and I wanna love
But all my tears have been used up

On another love, another love
All my tears have been used up

And if somebody hurts you, I wanna fight
But my hands been broken, one too many times
So I’ll use my voice, I’ll be so fucking rude
Words they always win, but I know I’ll lose

And I wanna cry I wanna learn to love
But all my tears have been used up

On another love, another love
 All my tears have been used up

Nie jest to może najbardziej świąteczny wpis ze wszystkich, jakie zdarzyło mi się tu zamieścić, ale nie znam też nikogo, kto nie lubiłby domowych frytek. Oprócz tego, że są cudownie chrupiące z zewnątrz i mięsiste w środku, należycie tłuste i nieco nadmiernie słone (przynajmniej moja porcja), posiadają jednak JEDEN mankament który sprawia, że nie da się ich robić zbyt często.

No dobrze, dwa.

Pierwszy jest taki, że jeśli pryskający tłuszcz sprawia, że macie ochotę przeprowadzać procedurę smażenia uprzednio zabezpieczywszy każdą odkrytą powierzchnię ciała, to jest to proces czasochłonny i stresogenny.

Drugi jest taki, że potem przez kolejnych kilka dni nie tylko pamiętacie o frytkach, ale nawet nimi oddychacie, ze względu na niechęć smażelinowego zapachu do opuszczenia waszego przytulnego habitatu.

Może dlatego są też takie dobre, bo nie je się ich zbyt często i nie da się nimi znudzić. To jest ta najbardziej niezdrowa odmiana w której występują wielkie, porąbane w solidne kawałki ziemniaki. Są idealne.

ziemniaki (w ilości odpowiadającej Waszemu apetytowi)

olej

sól

Ziemniaki obieramy, kroimy w paski dowolnej grubości. Wrzucamy na godzinę do miski z zimną wodą, potem odcedzamy, jeszcze raz wypłukujemy w wodzie i osuszamy. Rozgrzewamy olej (we frytkownicy, w garnku z grubym dnem, nam zdarzyło się nawet hardkorowo smażyć w woku, działa świetnie) i smażymy frytki do momentu, kiedy się zrumienią. Wyciągamy łyżką cedzakową na talerz przykryty papierem śniadaniowym/ręcznikiem papierowym, delikatnie osączamy z tłuszczu. I na końcu dodajemy sól.

***

Animal
You’re an animal
Don’t take anything less

Out of control
You’re out of control
Strike those in distress

Analyse
Franchise
Spread out
Kill the competition
And buy yourself an ocean

Amortise
Downsize
Lay off
Kill yourself
Come on and do us all a favour

Było ostatnio dużo na słodko. Bardzo jabłkowo, karmelowo i cynamonowo...więc teraz dla odmiany, skoro już za kołnierz wlewają nam się hektolitry deszczu, będzie bardzo rozgrzewająco. Danie to odkryłyśmy przypadkiem - a właściwie odkryła Mama - i weszło na stałe do naszego obiadowego repertuaru pod roboczą nazwą Ratatuja, choć ma z nim niewiele wspólnego ;) Nie należy może do tych, które przyrządza się najszybciej, ale za to można go wykonać je za jednym zamachem w hurtowych ilościach, którymi można żywić się przez kilka dni. A jest tak dobre, że ciężko poprzestać na jednej misce i naprawdę jedzenie go chociażby codziennie nie jest wcale męczące ;) 

Jeżeli dopadł Was deszczowy, wietrzny listopad a z drugiej strony już prześladują Was lampki choinkowe i czekoladowe Mikołaje, którym z rozkoszą można odgryzać czekoladowe czapki, zachęcam do pozostania jeszcze przez chwilę w klimatach mocno jesiennych. Tej kolorowej, ciepłej, cudownej jesieni którą mieliśmy jeszcze parę dni temu.

Klopsiki:

1 jajko

500g mielonej łopatki

szczypta przyprawy do mięsa mielonego (albo, jeśli nie macie nic przeciwko próbowaniu surowego mięsa - sól, pieprz...)

rozgnieciony ząbek czosnku

Ok. 1 łyżki bułki tartej

Wszystkie składniki wymieszać na gładką masę. Formować niewielkie klopsiki, obtaczać w bułce tartej i smażyć ze wszystkich stron na rumiany kolor na rozgrzanym oleju.

 Sos:

1 cebula

2 średnie cukinie

2 czerwone papryki

2 łyżki koncentratu pomidorowego

3 duże pomidory lub puszka pomidorów bez skórki z puszki

sól, pieprz

Na rozgrzanym oleju podsmażyć cebulę pokrojoną w drobną kostkę. Następnie dodać umytą, ewentualnie również obraną ;) cukinię pokrojoną w cienkie plasterki (ja najbardziej lubię do tego celu używać szatkownicy) i paprykę pokrojoną w cienkie paski. Podsmażać przez chwilę, następnie zalać ok. 1/2 do 1 szklanki wody i dusić przez dłuższą chwilę, aż warzywa lekko zmiękną. Potem dodać pomidory - świeże, w sezonie, obrane ze skórki i pokrojone w kostkę, albo te z puszki. Dodać koncentrat, wrzucić usmażone klopsiki i dusić razem jeszcze przez ok. 20 minut na niewielkim ogniu. Najlepiej jest doprawić go solą i pieprzem dopiero pod koniec. I jeść. Lojalnie uprzedzam, że wciąga ;-)

***