Zaskakująca jest pewna weekendowo-poniedziałkowa zależność.

Poniedziałki są świetne, by rozpoczynać od nich przeróżne zmiany. W stylu "od poniedziałku się odchudzam", "od poniedziałku będę biegać", no, wszyscy wiemy o co chodzi. Dlaczego akurat w poniedziałek, gdy motywacja do wysunięcia koniuszka głowy spod kołdry z łomotem spada poniżej zera?

W piątki za to rozpiera nas energia, na myśl o dwóch wolnych dniach (od piątkowej północy to daje ponad pięćdziesiąt godzin wolności!!) podczas triumfalnego wyskoku z budynku biura/uczelni/szkoły nogi same układają się do tańca, a w głowie pozostaje przyjemna pustka, w której odbijają się gdzieś rykoszetem radosne piosenki. Piątki mają już to do siebie, że nawet z najodleglejszych zakątków mózgu wyrzucają wszystkie przydatne do przeżycia w pracy i szkole informacje. 

Żeby mieć więcej czasu na zmienianie swojego życia i wcielanie postanowień nie od poniedziałku, ale już od dziś - szybka zapiekanka.

Arkusz ciasta francuskiego, 275g

1 brokuł o wadze 500g

1 średni por

330g śmietany 18%

2 jajka

250g żółtego sera

Sól, pieprz, gałka muszkatołowa

Zaczynamy od wyłożenia naczynia żaroodpornego arkuszem ciasta francuskiego i umieszczenia go w piekarniku. Pieczemy przez jakieś 15 minut - czyli mniej więcej tyle, ile zajmie nam przygotowanie nadzienia. Można, tak jak w przepisie, obejść się bez podpiekania, ale wolałam mieć pewność że ciasto na dnie naczynia będzie upieczone. Brokuły obgotowujemy na półtwardo przez ok. 8 minut. Umytego pora kroimy w plastry, wrzucamy na patelnię na łyżkę rozpuszczonego masła. Odrobinę solimy, przykrywamy i dusimy do miękkości. Przygotowujemy sos: ser żółty ścieramy na tarce o grubych oczkach, wrzucamy do miski. Dodajemy śmietanę, dwa rozbite jajka i doprawiamy solą, pieprzem i gałką muszkatołową. Wyciągamy podpieczone ciasto z piekarnika, układamy na nim brokuły, pora i zalewamy masą jajeczno-serową. Pieczemy przez ok. 20 minut.

Wariant dla mięsożernych - można dodać pokrojoną w kostkę i podsmażoną na suchej patelni kiełbasę. 

Co zrobić z pełną siatką niepryskanych jabłek z przydomowego sadu?

W naszym przypadku najlepsze jest rozwiązanie dżemorowe. Jabłka takie, zebrane spod przedwojennej jabłoni, staranie się myje, a potem obiera ze skórki. Kroi w kostkę, plastry lub inne dowolne formy geometryczne, wrzuca do garnka i gotuje, aż się rozpadną. Czas trwania tego procesu zależny jest od gatunku jabłek i tego jak drobno zostaną pokrojone. Na samym końcu dodajemy galaretkę - taką jaka jest w domu, powiedzmy że wszelkiego rodzaju turkusowe, szafirowe i rubinowe się do tego celu jednak nie nadają ;) W naszym przypadku była to brzoskwiniowa, bo taka akurat się ostała. Pakujemy do słoików, jeśli macie wystarczająco dużo silnej woli.

A jeśli nie, to robicie kruche ciasto i od razu z miejsca przyrządzacie takie jesienne tartaletki.

Zapachniało jesienią przez te deszcze i burą pogodę. A po weekendzie ponoć znów słupek rtęci ma podskoczyć...

Jabłkowe tartaletki z orzechową kruszonką 

/6 tartaletek/

Ciasto:

2 żółtka

200g mąki

100g margaryny

50g cukru pudru

1 łyżeczka proszku do pieczenia

Owoce:

700g jabłek

Galaretka (brzoskwiniowa, ananasowa, jabłkowa, cytrynowa...)

Kruszonka:

Resztka ciasta

Duża garść orzechów włoskich

Mąkę wymieszać z cukrem pudrem i proszkiem do pieczenia. Żółtka wbić do mieszaniny z mąką, potem rozetrzeć w palcach margarynę. Zagnieść gładkie, nieklejące się ciasto i odstawić na 15-20 minut do lodówki. Ciastem powinniście zająć się wtedy, gdy jabłka albo już są gotowe, albo wkrótce osiągną należyte stadium przydatności do spożycia ;) Przygotowanie ciasta zajmie wam chwilę, a gdy będzie zbyt długo siedziało w lodówce zrobi się twarde i wyklejenie nim foremek będzie dość trudne.

Schłodzonym ciastem wylepić foremki do tartaletek, piec przez ok. 20 minut do zrumienienia. Z ciasta, które zostanie po wylepieniu foremek (a przynajmniej powinno) robimy kruszonkę. Orzechy włoskie grubo siekamy, wgniatamy w kruche ciasto i ścieramy na tarce. Powstałe wiórki wysypujemy na blachę wyłożoną papierem do pieczenia i pieczemy 5 minut, następnie mieszamy i pieczemy jeszcze 2. 

Montaż jest banalnie prosty. Na kruche ciasto wykładamy jabłkowy mus, a po wierzchu posypujemy orzechową kruszonką. 

Deszczowa, bezproduktywna niedziela.

Sierpień powoli zbliża się dopiero do połowy, a już musiałam wyciągnąć z szuflady grube skarpetki i swetry. Zimno i niemiło nie do zniesienia. Za oknem niebo czule zasila Matkę Ziemię hektolitrami wody, w piekarniku siedzą pozwijane serowo-jagodowe bułki i roztaczają drożdżowy aromat, który wypełnia każdy kąt domu. Znów zamiast sięgnąć po książki i przygotować się na ostateczne wrześniowe starcie (5%. Pięć procent, i miałabym trzy miesiące spokojnych wakacji) idę do kuchni po kolejną bułkę i zaczynam kolejny tom Jeżycjady. 

Pisałam ostatnio, że nie piekę już tak często. Przypomniałam sobie dziś po południu jak bardzo mi brak tego zapachu domowego drożdżowego ciasta.

za Dorotą

Ciasto:

80 g drobnego cukru
1 łyżeczka soli
70 g miękkiego masła
1 duże jajko, roztrzepane
450 g mąki pszennej
16 g świeżych drożdży
1 i 1/8 szklanki letniego mleka

Nadzienie:

200-250g jagód lub borówki amerykańskiej

150g serka śmietankowego

2 łyżeczki miodu

2 łyżeczki cukru wanilinowego

Drożdże rozkruszyć, wymieszać z letnim mlekiem i łyżką cukru. Odstawić rozczyn do wyrośnięcia. Mąkę przesiać, do miski dodać masło, cukier, sól i roztrzepane jajko. Gdy rozczyn "ruszy" dodajemy go do składników w misce i zagniatamy gładkie ciasto - w razie potrzeby podsypując mąką. Ciasto odstawiamy do wyrośnięcia na ok. półgodziny.

Serek wymieszać z cukrem wanilinowym i miodem. Borówki/Jagody umyć.

Wyrośnięte ciasto rozwałkować na prostokąt o rozmiarach 30x35cm na stolnicy posypanej mąką. Wierzch posmarować serkiem i rozłożyć na nim jagody. Ciasto zwinąć wzdłuż krótszego boku, pokroić ostrym nożem na 12-15 plastrów średniej grubości. Układać ściętą powierzchnią do góry, na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia, w odstępach ok. 1 cm. Ponownie zostawić na kwadrans do wyrośnięcia.

Piec ok. 20-30 minut, aż zrumienią się na wierzchu. Ciepłe można polukrować.

...a już dziś wieczorem! :)

Układam w myślach tą notkę od przedwczoraj, obracam w myślach słowa, a im dłużej się nimi bawię tym bardziej są wyświechtane przez to ciągłe ich maltretowanie.

Ciężko mi to ostatnio idzie, jak zresztą wszystko w te wakacje nie wakacje, Nie Wiadomo Co.

Nawet po intensywnym w przeżycia i potem - po maratonie muffinowo-malinowych eksperymentów początku lipca nastała cisza, spokój i harmonia. Drzwiczki piekarnika otwierają się sporadycznie, a już na pewno nie pachnie drożdżowym ciastem tak często jak rok czy dwa lata temu. Wszystko jest inaczej, a złożenie rozsypanych puzzli nie jest już tak łatwe, bo wciąż mam wrażenie że niektóre elementy mi poginęły, a znów inne mam w dublecie. Nie mogę wepchnąć do tej układanki nowych wspomnień i przeżyć, jeszcze gorzej idzie mi pozbywanie się niektórych, i nawet mnie, Mistrzyni Prowizorki (vide urwany kuchenny kran półtora tygodnia działający na taśmie izolacyjnej) nie wychodzi tym razem wpychanie na siłę niektórych elementów tej układanki na miejsca gdzie najbardziej pasują i przyklepywanie ich tak, by chociaż względnie stwarzały przyjemne wrażenie ładu. Znów mam straszny bałagan w tym, co sobie tak wygodnie poukładałam.

Przychodzą takie chwile, gdy ma się ochotę odwrócić się na pięcie i pobiec w przeciwnym kierunku niż nas potrzebują. Otóż właśnie mam wrażenie, że gdybym dobrze wystartowała to uciekałabym szybciej od Bolta.
Jestem chwilowo fanką metody przeczekiwania burzy w bezpiecznych, odizolowanych od gromów miejscach niż miotania się głośno i nieskoordynowanie w strugach deszczu, byle zmierzyć się z nią wprost.

Letni ryż z warzywami

150-200g ryżu długoziarnistego

1 strąk papryki czerwonej

Kilka garści obgotowanego bobu

350g zielonej fasolki szparagowej

Prażone płatki migdałowe

+

1 łyżeczka słodkiej papryki

1/2 łyżeczki ostrej papryki

1 łyżeczka kurkumy

Kilka łyżek oliwy z oliwek

Pieprz

Ryż ugotować al dente (najlepiej, ale jeśli tak jak w moim przypadku, nawet z nastawionym timerem przerasta to wasze możliwości nada się każdy inny w każdym stopniu ugotowania) i odsączyć. Paprykę pokroić w kostkę lub cienkie paski. Na patelni rozgrzać oliwę, dodać paprykę słodką, ostrą i kurkumę, do mieszanki dodać pokrojoną paprykę i przez kilka minut ją podsmażać. Fasolkę szparagową ugotować - najlepiej tak, aby była lekko chrupiąca. Płatki migdałowe uprażyć na suchej patelni. Do mieszanki na patelni - papryki z przyprawami, dodać ryż i fasolkę szparagową. Na końcu delikatnie wmieszać obrany z łupinek bób i ewentualnie dodać do smaku pieprz. Podawać posypane płatkami migdałowymi. 

Im cieplej na zewnątrz, tym bardziej wzmacnia się pole magnetyczne w kuchni.

Zimą pomysł ugotowania zupy - gdzie praktycznie ich nie jadam - przyszedł mi do głowy dwukrotnie. I to tylko z tego powodu, że było potwornie zimno, a ja nadal nie czułam czubków palców u stóp po podróży nieogrzewanym PKS-em dnia poprzedniego. 

Wracam do dzieciństwa, zaczytując się w Jeżycjadzie po raz kolejny. I tak przegryzając się przez Opium w rosole, prawdopodobnie najsmaczniejszy z tomów serii, trafiłam na zupę jarzynową z lanymi kluskami. Nie wiadomo skąd (może to te witaminy? W końcu w marchewce jest witamina M) nagle zapragnęłam zupy. 

Pomimo że upiekłam setki (prawdopodobnie) muffinek, i wypróbowałam kilkadziesiąt przepisów na różne ciasta, nawet upieczenie mięsa nie jest jakimś strasznym wyczynem - nie lubię gotować zup. I prawdę powiedziawszy, ugotowałam coś zupopodobnego może pięć czy sześć razy. Przy czym dwa to zdrowotny rosół dwa lata temu, gdy przy pokoncertowej anginie domowy rosół był jedynym na co miałam ochotę. 

Tym razem jednak nie jest to twór zupopodobny. To aromatyczna, pełna warzyw, letnia wersja jarzynowej. Z lanymi kluskami, oczywiście.

Ja użyłam bulionu ugotowanego na kawałku żeberka, z zielem angielskim, kilkoma ziarnami pieprzu, niewielkim kawałkiem liścia laurowego i solą. Do wrzącego bulionu wrzucamy marchewkę startą na szatkownicy, lub pokrojoną w kostkę (ta będzie się dłużej gotować). Po ok. 10 minutach dodajemy pokrojonego w drobną kostkę selera, pietruszkę i pora w plasterkach, posiekaną natkę selera i kalafiora podzielonego na różyczki.

W czasie gdy warzywa będą gotować się do miękkości, przygotuj kluski - jajko, wodę i mąkę zmiksuj na puszystą, średnio gęstą masę (powinna nieco ciągnąć się za łyżką). W sporym garnku zagotować osoloną wodę, na wrzątku układać kluski - z małej łyżeczki drobne lub większe z łyżki stołowej. Gotować je 3-5 minut, odcedzić.

***

Here I am
Left in silence

Teoretycznie każdy poranek powinien zaczynać się śniadaniem.

W praktyce to wszyscy wiemy jak to jest. Czasem, kiedy po pięciu drzemkach w telefonie w końcu zwleczemy się z łóżka, ważniejsze jest dobiegnięcie na ten jeden jedyny ostatni autobus który dowiezie nas na czas do szkoły/pracy. Jak się ma kompletnego hysia na punkcie książek, to na śniadanie pożera się ostatni rozdział powieści, która nie może zaczekać do popołudnia i pierwszej wolnej chwili. 

Dlatego wakacje są od śniadań. I to nie byle jakich. Wakacje to ten moment gdy śniadania przechodzą płynnie w obiady, a czasem w desery. To czas prób, kiedy smażąc po raz pierwszy pancakes z owocami nie ryzykujemy, że porażka wiąże się niechybnie z wybiegnięciem z domu głodnym.

W razie porażki odmierzcie składniki raz jeszcze. I z sercem je smażyć, a potem jeść. Z sercem.

za : feed me better

1 jajko - białko i żółtko osobno
50g mąki pełnoziarnistej
90ml mleka
łyżka cukru trzcinowego
szczypta proszku do pieczenia
szczypta sody
szczypta soli
 1/2 szklanki malin

Białka ubijamy na sztywną pianę ze szczyptą soli. Do osobnej miseczki wsypujemy mąkę, cukier, proszek i sodę. Wbijamy żółtko, wlewamy mleko i krótko miksujemy. Dodajemy ubite białka, delikatnie mieszamy łyżką. Dodajemy pokrojone truskawki i smażymy na suchej, teflonowej patelni, nakładając łyżką nieduże placuszki. Gotowe polać jogurtem naturalnym i posypać owocami.

Lipiec nieuchronnie zbliża się ku końcowi. Przemija czas najwyższych temperatur, największej beztroski gdy daleko do wszystkich obowiązków. Czas przecieka przez palce, dzień za dniem tak podobny do siebie, każdy jeden zaczyna się i kończy prawie tak samo. 

Dni wypełnione szelestem książek, muzyką tak dobrą, że nieomal można wyczuć jak przepływa w żyłach, wspomnieniami tego co było, nadziejami na to co będzie i beznadziejami dnia dzisiejszego. Dni odmierzane kolejnymi blachami z ciastem, wypróbowanymi przepisami, zapisanymi na skrawkach ulotek przepisami. 

Z ciągłym niedosytem; wspomnień, emocji, rozmów, wspólnych wyjść, godzin w kuchni liczę na nagły zwrot. Wciąż chcąc więcej.

Więcej słońca na nadchodzący tydzień zaklinam talerzem pełnym słonecznej zupy Nigelli.

Więcej słońca na nieboskłonie i w duszy.

Ja nie użyłam pomarańczowej papryki, i nie wykorzystałam mrożonej kukurydzy o jakiej mówiła Nigella w oryginalnym przepisie. W naszych warunkach łatwiej jest jednak dostać zapuszkowaną...

Jest chłodno i pada deszcz.

Wreszcie nastąpiło upragnione ochłodzenie. Obudziłam się wczoraj rano i dotarło do mnie, że w końcu nastąpił tak długo wyczekiwany rześki poranek. Chłodne powietrze wpadało przez uchylone okno. Jeden plus.

Spędziłam cały dzień w kuchni. Z przerwami na fejsa. I książki. Jest w tej monotonii pewna metoda; jest radość z tego, że nigdzie się nie spieszę (przynajmniej do września), że przestawiłam się na swój ulubiony Bat-Mode wakacyjnego życia, że dni upływają mi między wyciąganiem z piekarnika kolejnych blach pełnych ciastek lub muffinek a wypożyczaniem kolejnych książek. 

Jest też letnie jedzenie; kupuję maliny w ilościach, w jakich nigdy wcześniej ich nie spożywałam. Mam już sto pomysłów na to, co jeszcze z nimi zrobić, i kilka już zrealizowanych. Są pierogi z owocami, które tak lubię jeść w jasnych ubraniach by potem chodzić z soczystymi dowodami zbrodni na podkoszulku dopóki nie spojrzę w lustro...

Lato to z roku na rok coś innego, ale zawsze ma kilka wspólnych elementów. Lato to cztery wycieczki do biblioteki w ciągu jednego tygodnia. Lato to nieskończone ilości kulinarnych eksperymentów. Lato to niezliczone partie scrabbli online. To seriale do trzeciej nad ranem i bieg na targ tuż po dziewiątej, rozmemłanym, ale byle zdążyć zanim wszyscy się zwiną.

To pierogi, najlepsze na świecie. Robione przez Mamę.

Ciasto:

1 żółtko

1 łyżka oleju

3 szklanki mąki

+gorąca woda

Suche składniki wysypać na stolnicę. Przygotować gorącą wodę; ma być gorąca, do tego stopnia by na początku zagniatanie ciasta było możliwe tylko przy pomocy noża. Składniki połączyć, najpierw przy pomocy noża, siekając - potem rąk. Wody należy dodać tyle, by ciasto było konsystencji ciastoliny. 

Jako wkład stosujemy dowolne owoce - truskawki, jagody, maliny...jakiekolwiek sezonowe, a Wasze ulubione. Ciasto rozwałkowujemy, wykrawamy z niego dowolnym okrągłym przyrządem o dowolnej średnicy (szklanka, wieczko...obojętnie) koła, na środku umieszczamy nadzienie i zalepiamy. W przypadku owoców dokładność zalepienia ma kluczowe znaczenie :-)

Pierogi wrzucamy na gotującą się wodę, i od momentu wypłynięcia na powierzchnię gotujemy ok. 2 minut. Wyciągamy, podajemy ze słodką śmietanką albo same...i jemy. Do wypęku.

Sezon na owoce w końcu nie trwa zbyt długo?

To znów ten dzień, gdy nie wiadomo co napisać.

Nie ma sensu pisać o tym, że jest gorąco, bo wszyscy wiedzą że jest. Chociaż ostatnio słupek rtęci spada niebezpiecznie do okolic 25 stopni, pora wyciągać sweterki.

Mogłabym napisać o tym, że grałam dzisiaj w Scrabble leżąc beztrosko na kocu i nie myśląc o mieście, które czekało na mnie ze swoimi mackami życia w biegu tuż za bramą parku. I uświadomiłam sobie tym samym, że najprostsze przyjemności są najlepszymi.

Mogłabym znów o koncercie, ale chyba tylko tych, którzy tam byli nie daję rady zadręczyć setnym filmem i tysięcznym zdjęciem. Od niedzieli próbuję sklecić relację na drugi blog. Ale jest za dużo słów, za dużo myśli, jak zawsze gdy przydarza mi się coś niesamowitego. Myśli wyprzedzają palce biegnące po klawiaturze, wychodzą z tego kilometrowe zdania składające się w jeszcze większy chaos.

Będzie sucho i na temat. O muffinach z malinami i białą czekoladą, które są nieprzyzwoicie ciężkie, wilgotne i pyszne równocześnie. Z lekko chrupiącymi płatkami migdałowymi na wierzchu. 

1 jajko

50g masła

225ml mleka

300g pszennej mąki

150g brązowego cukru

2 łyżeczki proszku do pieczenia

1 łyżeczka ekstraktu z wanilii

+ 150g malin

100g białej czekolady

W jednej misce łączymy przesianą mąkę, cukier brązowy i proszek do pieczenia. W drugiej rozbijamy jajko, dodajemy mleko, ekstrakt z wanilii i rozpuszczone, przestudzone masło. Mokre składniki dodać do suchych. Na końcu dodać maliny (można podzielić je na pół) oraz posiekaną białą czekoladę. Delikatnie wmieszać owoce i czekoladę do masy. Formę do muffinek wyłożyć papilotkami, wypełnić je do 3/4 wysokości, ewentualnie posypać po wierzchu płatkami migdałowymi. Piec ok.30 minut w 200°C.

a na koniec, no nie mogę się powstrzymać. Wybaczcie!

...i ja tam byłam, klaskałam, i mam do dziś zakwasy ;)