Fuzja Smaków

Jak bardzo lubię zimę, tak jeszcze bardziej zaczyna podobać mi się tegoroczna wiosna.

Z temperaturą, której amplitudy zaskakują chyba wszystkich, z ulewami które powinny zdarzyć się dopiero na przełomie czerwca i lipca, z ciekawskim słońcem które wstaje na dłuugo przede mną a znika za horyzontem cudownie późno. I choć jeszcze nie poczułam tego przypływu energii, który zmotywowałby mnie do:

a) schwycenia rolek / roweru / butów do biegania i zrobienia z nich użytku zgodnego z przeznaczeniem

b) wmożonego wysiłku umysłowego, czyli przyswojenia sobie pokładów wiedzy potrzebnych do ogarnięcia zaliczeń

i tym podobnych, zdołałam posprzątać mieszkanie, umyć okna (jakby jaśniej w pokoju...możliwe to?), poobcierać stopy na dłuuugim spacerze i nawet po drodze uwaliłam kolokwium. Zdarza się.

Wydaje mi się, że wiosną wszyscy lubimy wrócić do najprostszych przyjemności. Do siedzenia w plamie słońca wędrującej po balkonie, albo do długich godzin spędzanych na zewnątrz w towarzystwie dobrej książki. Do pełni szczęścia brakuje mi już tylko moich skrzynek na balkonie i hektolitrów wody z cytryną i świeżą miętą :-)

Do tych najprostszych czynności które generują tyle szczęścia na pewno zalicza się wypiek domowego pieczywa. Pretzel Buns w moim wydaniu są nie do końca pretzel, bo nie mają soli na wierzchu - nie tylko dlatego, że nie miałam pod ręką gruboziarnistej. Głównie dlatego, że w ogóle o niej zapomniałam. Nawet bez soli są jednak pyszne - puszyste w środku, z pyszną, miękką skórką uzyskaną przez krótkie obgotowanie w wodzie z sodą.

za The Dutch Baker's Daughter

1 łyżeczka soli

420ml letniego mleka

2 łyżki oliwy z oliwek

500g mąki pszennej

2 płaskie łyżeczki suszonych drożdży

Drożdże wymieszać z mlekiem i oliwą, dosypać pół łyżeczki cukru i odstawić na kilka minut do momentu, gdy zaczną rosnąć. Dodać sól i mąkę, wyrabiać do momentu, gdy ciasto będzie odchodzić od ręki, ale nadal będzie lekko klejące. W razie potrzeby dosypywać mąki. Przykryć je czystą, suchą ściereczką i odstawić do wyrośnięcia na ok. 40 minut. Następnie podzielić je na osiem względnie równych części, uformować okrągłe bułeczki i pozostawić powtórnie do wyrośnięcia na 20 minut.

W międzyczasie podgrzać:

1,5 litra wody

1 łyżka stołowa soli

8 łyżek stołowych sody oczyszczonej

Wyrośnięte bułki wrzucać na gotującą się wodę i obgotowywać je z obu stron, przez ok. 20-30 sekund z każdej strony. Bułki ułożyć na blasze wyłożonej folią aluminiową (albo na czystej blasze, natłuszczonej oliwą), naciąć na wierzchu ostrym nożem - posypać gruboziarnistą solą, jeśli takową macie pod ręką - i wstawić do piekarnika rozgrzanego wcześniej do 200°C. Piec 25-30 minut, aż nabiorą brązowego koloru.

Przed-wiośnie, przed-nówek

Przypomniałam sobie ostatnio o tych wszystkich przed-słowach, które w jakimś ogólnym założeniu mają nas przygotować do nadejścia kolejnej pory roku

A tymczasem okazuje się, że ta pora roku, do której tak pieczołowicie się przygotowywaliśmy przed laty, że aż ewolucja języka polskiego zawędrowała gdzieś w meandry słowotwórstwa i powstały takie urocze twory, zaczyna nam uciekać. Źródła twierdzą, że już wkrótce będziemy mieć dwie pory roku. Lato i zimę. Dobrze? Źle? Gdyby było to wideo, na wszelki wypadek nagrałabym obie reakcje.

Ostatnio modne jest wszystko co vintage, jakiś czas temu bardzo modne było gotowanie vintage (a może i nadal jest), a nie sądzę żeby coś było bardziej vintage od szarych klusek na ziemniakach, których oczekiwałabym na stole, gdyby przyszło mi się gościć na przednówku u gospodarza z czasów Reymontowskich Chłopów. Szare kluski są ponoć nadal dość popularne w Wielkopolsce (są? czy to tylko miejska legenda?) - a nawet jeśli nie, to pojawiły się w Opium w Rosole pióra Musierowicz, i od tamtej pory kusiły, żeby je zrobić. A co najlepsze, bo nie dowierzałam, one naprawdę SĄ szare, co jest dla mnie jakąś tajemną magią, skomplikowaniem procesów chemicznych ? zmianą w tej przyziemnej postaci ziemniaka którego przetwarza się na coś innego.

1 kg surowych ziemniaków

1 jajko

mąka

łyżeczka soli

Ziemniaki zetrzeć - najlepiej na bardzo drobnej tarce, albo w ogóle przy pomocy robota - kluski robione z ziemniaków startych na grubszych oczkach jakoś się rozpadają. Ziemniaki odstawić na dziesięć minut, potem odcisnąć na sitku. Woda, która zostaje w garnku / misce musi chwilę odstać, potem delikatnie ją zlewamy, odzyskując skrobię która osadziła się na dnie. Do ziemniaków i skrobi dodajemy jedno całe jajko, sól oraz mąkę - wsypać jej tyle, aby mieszając masę łyżką praktycznie stawała w miejscu. Na kilo ziemniaków wyjdzie tej mąki przynajmniej 200g - ale to też zależy od ich rodzaju.

Woda, na której gotować będą się kluski, ma wrzeć. Kluski są dobre dosłownie w chwilę po tym, jak wypłyną na wierzch. Podawać je można z zasmażaną kapustą albo z cebulą podsmażaną na maśle.

Z tą wiosną w nagłówku się trochę pospieszyłam.
W tej chwili to tak właściwie mam wątpliwości czy mróz kiedyś nas zostawi w spokoju i czy wstając rano nie odkryję znów świeżej warstwy śniegu za oknem. Co uniemożliwia dokończenie wiosennych porządków, bo mycie okien w minusowej temperaturze jest jednak sportem na tyle ekstremalnym, że nawet świadomość wyglądania na zewnątrz przez brudne szyby (ale zamaskowane czystymi, świeżo upranymi firankami) mnie od tej czynności odstrasza...
Tak więc w temacie niemożliwości umycia okien i siedzenia bezczynnie
Mam ostatnio wrażenie że jest mnie jakby dwie (skoro mnie jest dwie, to może jest Nas dwie? ) i jesteśmy diametralnie różne. Bo jest ta jedna Ja, w której gdzieś jeszcze są resztki kreatywności, i chociaż motywacja do zrobienia czegokolwiek wzrasta z minuty na minutę tuż po pierwszej w nocy, ma jeszcze ochotę podnieść się i działać. I jest też ta druga Ja, która wszystkim ostatnio działa na nerwy, bo wygląda na to, że nic jej się nie chce, bo tylko siedziałaby w łóżku wylewając wiadra łez nad The Fault In Our Stars i nie ma nawet najmniejszego zamiaru zrobić czegokolwiek innego. Stęskniłam się za tą kreatywną mną i chciałabym bardzo, żeby wróciła.
To chyba stąd te posty w odstępach co dwa tygodnie, przy których pisaniu odechciewa mi się wszystkiego, bo widząc jak kiepskie jest to, co udaje mi się stworzyć, jeszcze bardziej przeraża myśl, że inni mogliby to przeczytać. Nie lubię dawać Wam - Wam czytelnikom, czegoś co odstrasza mnie samą. I nie chcę też zrobić z Fuzji bloga wyłącznie kulinarnego, bo takim nigdy nie był. Być może niezauważalnie, ale w tych notkach przez niemal trzy lata podzieliłam się z Wami gigantycznym ładunkiem emocjonalnym. I nie żałuję, choć często pewnie powinnam się odsunąć i popatrzeć na coś z dystansu.

A bułki są zimowe. Bo na drożdżach, z orzechami i miodem w nadzieniu, ciężkie i niesprzyjające dietom. Ale za to przepyszne. Zgodnie z doświadczeniami przeprowadzonymi przez Tatę, odgrzane smakują znakomicie nawet trzy dni po upieczeniu.

[z moimi zmianami] za Dorotą,

Ciasto:

1 jajko

2,5 łyżki cukru

160ml mleka

1/2 łyżeczki soli

2 łyżki roztopionego masła

2,5 szklanki mąki pszennej

1 opakowanie suchych drożdży lub 15g świeżych

Świeże drożdże rozkruszyć w letnim mleku z cukrem, zostawić do wyrośnięcia. Przesianą mąkę wymieszać z cukrem i solą. Rozczyn dolać do suchych składników i zagniatać ciasto - po dłuższym czasie będzie sprężyste i powinno odchodzić od ręki. Przykrywamy czystą ściereczką i pozostawiamy do wyrośnięcia do momentu podwojenia objętości. Wyrośnięte ciasto podzielić na kulki o średniej wadze 65 g - nam wyszło osiem, zamiast dziesięciu...

Nadzienie:

2 łyżki miodu

50g cukru brązowego

80g śmietany kremówki

200g zmielonych orzechów włoskich

Wszystkie składniki wymieszać do uzyskania jednolitej masy.

Instrukcja montażu bułeczek jest na MojeWypieki i jest najlepsza, bo najbardziej czytelna - tam więc polecam się udać. Gotowe bułeczki pozostawiamy na blasze do wyrośnięcia na kolejne 30-40 minut, a potem pieczemy w 180ºC przez 15-17 minut.

Mam wrażenie, że pieczenie pomaga na wszystko. Trochę tak, jak Twoja ulubiona piosenka którą słyszysz, podkręcasz głośność, tańczysz, przypominasz sobie wszystkie najlepsze chwile i świat przez te trzy - cztery minuty jest piękny.

Z pieczeniem jest tym lepiej, że zajmuje uwagę na dłuższy czas. Więc mając świadomość tego, że za oknem znów pada śnieg ( a w myślach już posadziłam surfinie na balkonie), chaos do którego zdołałam się na chwilę przyzwyczaić zamieni się w jeszcze większy chaos (zawsze wydaje mi się, że to już niemożliwe) jak również że nie mam pojęcia co zdarzy się jutro i co mam dalej zrobić ze swoim życiem (oprócz faktu, że muszę nabyć semestralny bilet na wszystkie linie, żeby nie zostać bez środków do życia przed upływem najbliższego tygodnia). I o dziwo, zawsze robi się lepiej kiedy z piekarnika wyciąga się blachę pełną ciasta, drożdżowych rogalików, kruchych ciastek, czekoladowych muffinek czy czegokolwiek innego co wypełnia dom cudownym zapachem i co można pożreć w nieprzyzwoitych ilościach żeby poprawić sobie humor.

A może to też dlatego, że prawidłowe zagniecenie drożdżowego ciasta wymaga takich nakładów siły, że to trochę jak codzienny trening i wyzwalają się różne substancje które czynią nas automatycznie szczęśliwszymi. Najlepszą zatem kombinacją jest upieczenie ciasta z czekoladą, słuchając w tym czasie swojej ulubionej muzyki. Działa. Rogalików upiekłam w swoim życiu setki, a zjadłam chyba tysiące. Tym razem nie wykorzystałam przepisu na topione ciasto z którego zwykle korzystam; z tego wychodzą równie pyszne krucho-drożdżowe rogaliki, które nadziać można i marmoladą, i czekoladą, i orzechami. Cokolwiek wam przyjdzie do głowy i cokolwiek macie pod ręką.

za Gotuj z Cukiereczkiem

1/2 kostki margaryny

1/8 szklanki mleka

4 łyżeczki cukru

2 szklanki mąki

2,5 dag drożdży

szczypta soli

1 jajko

W letnim mleku rozkruszyć drożdże i wymieszać je z cukrem. Zostawić rozczyn do wyrośnięcia; w tym czasie w misce wymieszać mąkę, sól i jajko. Margarynę (miękką - nie rozpuszczoną) posiekać na mniejsze kawałki i dorzucić do mąki. Kiedy zaczyn zacznie nam rosnąć, przelewamy do go miski i zagniatamy gładkie, lśniące ciasto. Zostawiłam je do wyrośnięcia na ok. pół godziny. Potem dzielimy ciasto na kilka części, rozwałkowujemy, odcinamy od dużego talerza okrąg i dzielimy go na osiem trójkątów. Nadzienie układamy przy zewnętrznej krawędzi, a potem zwijamy. Układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia albo folią aluminiową, wkładamy na 20 minut do piekarnika rozgrzanego do 180°C. Po ostudzeniu oprószamy cukrem pudrem - albo i nie.

Spędziłam tu prawie trzy lata, a w międzyczasie nie pojawił się przepis na rosół.

Więc, przy okazji gotowania go parę dni temu, przypomniałam sobie że w dawnych czasach które miały miejsce cztery lata temu i kiedy nie-do-końca potrafiłam ugotować rosół nie wykonując przy tym stu dwudziestu telefonów alarmowych do Mamy, nie mogłam nigdzie w Internecie znaleźć sensownego przepisu na rosół. To znaczy przepisy były. A każdy jeden uświadamiał mi coraz bardziej, że gotowanie rosołu to zdolność niemalże wrodzona a sama produkcja zupy jest tak intuicyjna, że nie wymaga podzielenia się z mniej zaawansowanymi wiedzą tajemną. A jak się okazało, rosół nie polega na wrzuceniu do garnka mięsa z wodą i warzywami.

Tu będzie pewnie dużo tekstu, którego połowa z Was nie przeczyta, bo umie już ugotować rosół i opowieścią o nim poczujecie się znudzeni. A jakaś niewielka część osób zapewne poczuje się urażona oczywistymi uchybieniami w tworzeniu wielebnego niedzielnego rosołku i udzieli mi w tym temacie reprymendy.

Otóż na przykład, podobno najlepszy rosół wychodzi z mieszanego mięsa, czyli z kurczaka i dajmy na to, wołowiny. A dla mnie najlepszy rosół na świecie to ten z samego kurczaka, albo z duużą przewagą drobiu.

Zatem na rosół po mojemu bierzemy podwójny filet z kurczaka. Oczyszczone i opłukane mięso umieszczamy w garnku średniej wielkości (umówmy się że pojemności mniejszej niż 5 litrów) i wlewamy tyle zimnej wody, by przykryć mięso i jeszcze +- 3cm ponad. Wrzucamy dwa-trzy ziarna ziela angielskiego, cztery - pięć ziarenek pieprzu, połowę większego lub jeden mały listek laurowy, łyżeczkę soli/vegety/czegokolwiek chcecie.

Zostawiamy do zagotowania, i kiedy zorientujemy się że tak się właśnie stało (w moim przypadku zwykle jakieś pół godziny po fakcie) dorzucamy do wywaru warzywa. A jeszcze wcześniej zbieramy szumowiny. Potrzebne nam będą:

2-3 średnie marchewki

1 średnia pietruszka

mały kawałek selera

spora część pora - zielona

Umyte i obrane warzywa wrzucamy do zupy, ponownie doprowadzamy do wrzenia i przykręcamy gaz na tyle, by zupa wciąż się gotowała, ale nie gwałtownie. I pozostawiamy na te dwie do trzech godzin, co jakiś czas do niego zaglądając.

Rosołowi nie zaszkodzi też dorzucenie niewielkiego suszonego grzybka, a dla koloru - opalonego nad płomieniem kawałka cebuli.

Rosół najlepiej smakuje z domowym makaronem (jak zawsze, 1 żółtko na 100g mąki, a potem po całym zagniataniu ciasta możecie pominąć swój wieczorny trening dla ramion) albo z domowymi lanymi kluskami.

Lane kluski to 1 jajko +mąka w ilości wystarczającej, żeby masę zagęścić. Ciasto wrzucamy łyżeczką lub łyżką na gotującą się osoloną wodę (i ona zaiste ma się gotować) i gotujemy przez 3-5 minut. Odcedzamy i jemy.

Jeśli odgadnę kiedyś algorytm (albo inną ciekawą zależność) warunkujący łatwość konstruowania posta, to sama obrzucę się brokatem i konfetti. Skonstruowanie tego zdania, które właśnie przeczytaliście, zajęło mi bowiem ponad dwie godziny. (dopisek po pięciu dniach - a całego posta, sześć dni. Sześć. Dni.)

Nie sądzę jednak by należało się tego spodziewać w ciągu najbliższego stulecia; spośród wszelakich możliwych talentów (m.in techniczno-naukowych) zostałam obdarzona zdolnością do mieszania bezkształtnych mas w miskach i przeistaczania ich w ciasta, niesamowitym talentem do robienia bałaganu w całym pokoju siedząc zasadniczo w jednym miejscu i umiejętnością efektywnego spania w zaskakująco krótkim czasie. Jak widać, same niezwykle użyteczne i przydatne do przetrwania zdolności.
W sobotę zatem, wykorzystując jedną z moich supermocy, postanowiłam upiec ciasto. Ten przepis ze strony BBC był pierwszym który wpadł mi w oko (klik) i (albo z lenistwa, albo z pragnienia upieczenia czegoś z Właśnie Tego Przepisu) poczyniłam ten plackobabkochlebkopodobny wypiek. Mam wrażenie, że to taka lekko poprawiona wersja chlebka bananowego upieczona w formie do babki. Co do polewy, polecam raczej wykorzystanie gotowej masy krówkowej - ta, którą przygotowałam zgodnie z przepisem jest bardzo smaczna, ale pozbycie się jej z dna rondelka kosztowało mnie piętnaście minut i jeden wygięty widelec.

Wybieramy z Tej Brzydkiej Skrzynki na podłodze w której leżą Te Brzydkie, Przejrzałe Owoce dwa spore banany, albo nawet i trzy. W sumie powinny ważyć, razem ze skórkami, około 350g. Te akurat nie były wystarczająco brzydkie i przejrzałe, więc rozgniatanie ich było koszmarem. Oprócz tego potrzebujemy 100g daktyli, 175g miękkiego masła, 200g mąki wymieszanej z 1,5 łyżeczki proszku do pieczenia, 100g brązowego cukru, 2 rozbitych jajek, 3 łyżek miodu i 50g orzechów włoskich. I połowy łyżeczki cynamonu ;)

Do miksera wrzucamy miękkie masło, mąkę z proszkiem, jajka, miód i cukier. Składniki mają się połączyć, a masa powinna być dość puszysta i jasna. Potem dodajemy rozgniecione banany, posiekane daktyle i orzechy włoskie. Masę wylewamy do natłuszczonej formy (ja użyłam jednej formy na babkę i trzech na tartaletki; jednak lepiej jest upiec to ciasto w keksówce) i wstawiamy do piekarnika na 45-50 minut w temperaturze 160C, lub do suchego patyczka. Wyciągamy, studzimy, i zabieramy się za polewę.

Do polewy potrzebujemy, co następuje : 25g masła i 2 łyżek miodu które rozgrzewamy w rondelku (koniecznie z grubym dnem) i podgrzewamy aż się zagotuje. Masa ma nabrać...karmelowego (wybitnie precyzyjne określenie) koloru. Wtedy polewamy nią ciasto i posypujemy jeszcze orzechami. Voila.