Do białej czekolady długo miałam uraz z powodu długotrwałej prawdziwie czekoladowej posuchy, wywołanej uczuleniem na ziarno kakaowe. Z uczulenia wyrosłam - na szczęście - z urazu do białej czekolady do niedawna nie. Dopiero kiedy dosłownie kilkanaście dni temu spróbowałam białych Michałków niezawodnego Wawela, jakoś na nowo rozbudziła się we mnie sympatia do tej, dość nietypowej w czekoladowej rodzinie, słodkości. Akcja cukrowej wróżki zmobilizowała mnie do wymyślenia czegoś ciekawego z białą czekoladą, a ostatnie doświadczenia w Cupcake Corner nauczyły, że mariaż biała czekolada-pistacja jest po prostu cudowny. I tak powstały moje muffiny z pistacjowym ganache z białej czekolady - chociaż pewna nie jestem, czy nazwą ganache mogę ochrzcić coś niezawierającego ziarna kakaowego...

250g mąki pszennej

1/2 łyżeczki sody

170g cukru* 

250ml mleka

90ml oleju

jajko

olejek waniliowy 

2 łyżeczki proszku do pieczenia 

Postępowanie jak to przy muffinach bywa - suche składniki wymieszać w jednej misce, mokre w drugim, wlać mokre do suchych (ja dzisiaj zrobiłam odwrotnie i żyjemy), zamieszać kilka razy łyżką i wypełnić papilotki do 3/4 wysokości. Piec ok. 20-30 minut, do zrumienienia się wierzchu.

100g białej czekolady

50ml śmietanki 30%

100g pistacji (masa w łupinkach) 

Czekoladę rozpuścić w kąpieli wodnej, kiedy się zagrzeje wlać śmietankę w temperaturze pokojowej. Mieszać do powstania gładkiej masy. Pistacje rozgnieść lub zmiksować na mączkę (dosłownie na gładką masę, w przeciwnym razie będzie trudno potem wypełniać ciastka) i dodać do ganache. Wymieszać i odstawić do wystygnięcia.

W przestudzonych muffinach zrobić za pomocą noża lub końca łyżeczki niewielkie nacięcie i delikatnie rozepchnąć środek ciastka, aby zrobić miejsce na krem. Ja wypełniałam muffiny przy pomocy strzykawki do dekoracji o ostro zakończonej końcówce. 

* to podstawowy przepis na Muffiny, który jest bodajże autorstwa Nigelli Lawson, ale mam go od tak dawna, że źródło zatarło mi się w pamięci. Jest w nim 170g cukru, ale jest to ilość przewidziana do zwykłych muffinek, bez dodatków. Krem jest w zupełności wystarczająco słodki, i cała ilość cukru byłaby przesadą. Do swojej masy dodałam zaledwie 35g cukru i wytrawność ciasta idealnie komponuje się ze słodyczą białej czekolady.

** to jest wersja robocza autorki i nawet, jeśli nie zgadza się z oryginalnym sposobem przyrządzenia...no cóż, pisałam kiedyś o mojej przekorze ;)

Są takie dni, kiedy nie mam czasu by spędzić popołudnie w kuchni. Są też takie, kiedy zwyczajnie nie mam na to ochoty. A bywają też czasem takie, kiedy równocześnie występuje u mnie syndrom braku czasu i chęci. Przyznaję, że najczęściej wtedy sięgam po najprostsze rozwiązania. Raz na jakiś czas smakuje mi po prostu makaron z serem, jajko sadzone albo gotowane warzywa z jogurtowym sosem. A jeśli nawet na tyle mnie nie stać, nie mam jakoś oporów sięgać po gotowe sosy. Skoro są, to dlaczego ich nie używać? Tym bardziej, że jedne z moich ulubionych - słodko-kwaśne - Łowicz ma dość dobre. Przypadek jednak sprawił, że wypowiadając się zbyt głośno w temacie braku posiadania pomidorów na przetwory, dość szybko stałam się posiadaczką dziesięciu kilogramów pachnących i dojrzałych warzyw. (A może jednak owoców?) Mama znalazła przepis na sos słodko-kwaśny i przeprowadziłyśmy eksperyment. Wyjątkowo udany - sos jest w smaku identyczny, jeśli nie lepszy, w porównaniu z tym dostępnym w sklepie.

3kg pomidorów

1kg cebuli

4 papryki

1 puszka ananasów

1 puszka kukurydzy

1/2 łyżeczki chili

1/2 łyżeczki curry

1 łyżka vegety 

1,5 łyżki soli 

2 łyżki musztardy 

2 łyżeczki słodkiej papryki 

1/2 łyżeczki pieprzu ziołowego 

1/2 łyżeczki czosnku mielonego

 1 szklanka octu winnego

2 szklanki cukru (sugeruję 1,5)

3 łyżki mąki ziemniaczanej 

Pomidory sparzyć, obrać ze skórki, pokroić w kostkę. Gotować na wolnym ogniu, dodać do nich pokrojoną w kostkę cebulę, dodać sól. Dodać pokrojoną w kostkę paprykę i ananasa, a następnie resztę składników i przyprawy. Gotować razem ok. 20 minut do lekkiego zmięknięcia składników, ale nie doprowadzając do rozpadu. W syropie z ananasa wymieszać 3 łyżki mąki ziemniaczanej i wlać do powstałego sosu. Gotowy sos zagotować i gorący nakładać do słoików. Najlepiej zapasteryzować.  

Wydaje mi się, że do tego sosu pasuje doskonale nie tylko podsmażony filet z kurczaka - cienkie wieprzowe płatki smażone w cieście naleśnikowym także idealnie wkomponowałyby się smakiem.


Oli natomiast - właścicielce wspaniałej Waniliowej Chmurki - chciałam podziękować za wyróżnienie, którym mnie obdarowała. Jesteś świetna! :) 

Ostatnie dni września zachęcały raczej do sięgnięcia po czekoladę, praliny i tego typu wyroby z dużą zawartością kakao niż do szukania smaków typowo orzeźwiających. Postanowiłam połączyć lekki smak kokosowego sernika z kremową, ciężką konsystencją.Cieszę się, że akcja sernikowa ciągle trwa - mimo zatrzęsienia tego smacznego deseru w kulinarnej blogosferze, nareszcie zmobilizowałam się do działań kreatywnych ;) Sernik uwielbiam w każdej wersji i nie wiem dlaczego ostatnio tak rzadko pojawiał się w moim domu. Jednak latem ciasto drożdżowe rozkłada wszystko... Sernik jest znów moją osobistą wariacją, wyszedł genialny - począwszy od kruchej kokosowej bezy, przez którą trzeba się przebić łyżeczką aby dobrać się do gęstego serka i z idealnym, cienkim spodem z ciasteczek. 

150g ciastek Digestive bez czekolady

40g masła

500g serka śmietankowego

3/4 opakowania sernixu*

3/4 szklanki wiórek kokosowych**

16g cukru wanilinowego

1/2 szklanki mleka 

sok z 1/2 cytryny 

1/4 szklanki cukru 

1/4 szklanki oleju 

3 łyżki Malibu

 2 jajka

4 białka

1/4 szklanki cukru

3/4 szklanki wiórek kokosowych 

 Ciastka pokruszyć i wymieszać z roztopionym i przestudzonym masłem. Wyłożyć spód tortownicy i wstawić do lodówki. W mikserze utrzeć dwa całe jajka z cukrem i cukrem wanilinowym. Dodać serniks, olej i sok z cytryny, a potem łyżką dokładać ser. Do powstałej masy dolać Malibu i stopniowo dodawać wiórki kokosowe. Jeśli masa będzie zbyt gęsta, należy dolać mleko. Niekoniecznie będzie to całe pół szklanki - w moim przypadku całkowicie wystarczające było niespełna 1/4 żeby nieco rozrzedzić masę. Powstały ser wylać na ciastkowy spód i wstawić do piekarnika na 45 minut. Przygotować bezę: białka ubić ze szczyptą soli i cukrem. Gdy powstanie sztywna piana, dodać wiórki i delikatnie wymieszać łyżką. Bezę wyłożyć na sernik i zapiekać jeszcze 15 minut, do zrumienienia. Sernik najlepszy jest drugiego dnia, kiedy dokładnie się zsiądzie. Na ciepło też daje radę ;)

* zamiennie można użyć śmietankowego budyniu. Tutaj jednak sernix jest o tyle dobry, że nie zmienia zasadniczo smaku masy serowej.

** im większa ilość wiórek, tym gęstsza przed upieczeniem, natomiast bardziej krucha po wypieku będzie masa serowa. Osobiście wolę, kiedy jest kruchy ;)

Ostatnimi czasy piekę namiętnie serniki. Właściwie tylko w jednym celu - przeszukałam Internet i książki kucharskie na prawo i lewo, wypiekłam conajmniej z dziesięć kilogramów sera - ale nie znalazłam mojego karmelowego sernika idealnego. Przyznam, że jestem fanką karmelu nawet ze względu na samo słowo - powtórzcie sobie kilkakrotnie "karmel"...zawsze tak robię ze słowami, które uwielbiam. To jest delikatne, miękkie, a jednak połączenie liter 'rm' w  środku nadaje mu delikatnego charakterku i sprawia, że całe słówko jest jakby "łamliwe". W końcu zrezygnowałam po którymś z rzędu wypieku, który nie spełnił moich oczekiwań. I pomyślałam, że spróbuję ten sernik wymyślić sama. I wymyśliłam. Jest fantastyczny. Najlepszy jeszcze, gdy jest lekko ciepły, puszysty i rozpływający się w ustach. Kolejnego dnia ma konsystencję lekkiej pianki, po prostu mój absolutny faworyt. Ale jak mam nie być dumna z mojego pierwszego kulinarnego dziecka? ;)

Spód:

150g ciastek Digestive

50g masła**

Masa serowa:

2 jajka 

500g śmietankowego serka

1 duży budyń waniliowy (na 750ml mleka) 

Karmel:

100g masła

2/3 szklanki cukru

200ml śmietanki 30% (używam Zott)

100g solonych orzeszków ziemnych

Ciastka rozgnieść i wymieszać z rozpuszczonym, przestudzonym masłem. Wylepić powstałą masą blaszkę i odstawić do lodówki. Przygotować sobie karmel: masło rozpuścić z cukrem. Kiedy masa zacznie brązowieć wlać na to śmietankę (ważne jest, aby karmel był gorący i aby ciągle mieszać masę podczas wlewania śmietanki. W przeciwnym razie przy dnie utworzą się duże kryształy i aby je rozpuścić, konieczne będzie dłuższe czekanie na rozpuszczenie się masy ponownie do gładkiej konsystencji). Odstawić do ostygnięcia. Żółtka jajek zmiksować, dodawać następnie po łyżce ser. Dodać budyń, następnie stopniowo wlać 3/4 masy karmelowej. Jeśli masa będzie zbyt gęsta, można dodać do niej nieco mleka. Białka ubić i wymieszać delikatnie z serem. Masę wylać na spód z ciastek i wstawić do piekarnika na ok. 60 minut, do momentu kiedy środek sernika stężeje. Sernik studzić w piekarniku. Pozostały karmel ponownie rozgrzać i wymieszać z potłuczonymi orzeszkami. Masą smarować przestudzony sernik. 

* Masa z 500g serka formuje średnio wysoki sernik w tortownicy o średnicy 22cm.

** nie znoszę mocno lepkiego spodu z ciastek. Można skorzystać z innych proporcji, z moich wychodzi średnio-wilgotna masa, którą lepiej jest nakładać łyżką niż wylepiać palcami. 

Swój pierwszy tort upiekłam w czerwcu. Miał to być prezent urodzinowy dla mojej przyjaciółki, która pod koniec tego miesiąca obchodziła swoją [pierwszą] osiemnastkę. I wyszedł, nieskromnie mówiąc, znakomicie. Z tej też okazji siostra wyżej wymienionej przyjaciółki zamówiła u mnie tort na urodziny swoich dzieci. I tak powstał Choca...nie, tak powstał ten właśnie nieco kosmiczny wypiek ;) Przyznam szczerze, że gdy go oddawałam serce waliło mi młotem, a nogi miałam zupełnie jak z waty. Prawie jak egzamin...Na szczęście egzamin zdaliśmy z moim kosmo-tortem zdaje się, całkiem nieźle. Poniżej przedstawię bazowy przepis na biszkopt, do którego będę się odwoływać, jeśli będę w jakimś wypieku korzystać z biszkoptowego spodu, oraz na dwie masy z których korzystam najczęściej przy pieczeniu ciast.

Biszkopt - przepis bazowy 

4 jajka
1 szklanka cukru pudru
1/2 szklanki mąki pszennej
1/2 szklanki mąki ziemniaczanej
1-2 łyżeczki proszku do pieczenia (sugeruję jedną czubatą)

Żółtka wymieszać z proszkiem do pieczenia i odstawić do wyrośnięcia. Białka ubić ze szczyptą soli i gdy piana będzie sztywna, dodawać stopniowo cukier puder. Potem ręcznie wymieszać z żółtkami . Mąki przesiać (koniecznie) i wymieszać z pianą. Wylać do formy wysmarowanej masłem i wysypanej bułką tartą. Piec ok. 30 minut, do zrumienienia się wierzchu i wyrośnięcia.
(ten biszkopt doskonale wypełnia tortownicę o średnicy 22cm)

1/2 litra mleka
1/2 kostki masła*
3/4 szklanki mąki pszennej
1/2 szklanki cukru
3 całe jajka
1 cukier wanilinowy

W 1/4 litra mleka roztrzepać cukier, mąkę, cukier wanilinowy, jajka. Resztę mleka zagotować i na gotujące się wlać masę z cukrami, mąką i jajkami. Gotować na wolnym ogniu aż zgęstnieje, cały czas mieszając. Potem korzystając z miksera dodać miękkie masło i wmiksować je w masę.

* nie muszę mam nadzieję mówić o tym, że pisząc masło mam na myśli wyrób o zawartości procentowej tłuszczu równej co najmniej 82%. W przypadku tej masy jest to podstawą.

200-230g miękkiego masła
350g Nutelli
dodatkowo:
300g suszonych śliwek kalifornijskich

szklanka wódki*  

Śliwki pokroić na cztery części, umieścić w słoiku, zalać alkoholem i pozostawić szczelnie zamknięte na noc. Kolejnego dnia odsączyć, lekko opłukać, osuszyć. Miękkie masło utrzeć na puszystą masę i stopniowo dodawać Nutellę. Następnie dodać śliwki i wymieszać delikatnie łyżką.

* doskonale sprawdza się tu whisky (czy też whiskey, jak Jack Daniel's), bo nadaje śliwkom charakterystycznego aromatu i nie jest aż tak ostre jak zwykła wódka. 

Aby stworzyć taki kosmiczny tort potrzebne nam będą: jeden dobrze wyrośnięty jasny blat biszkoptowy oraz jeden kakaowy biszkopt, masa maślana, masa z Nutellą oraz poncz. Jasny biszkopt przekrawamy na pół, z ciemnego ściągamy wierzchnią bezową warstwę* i wszystkie trzy nasączamy. Można do tego celu wykorzystać herbatę z odrobiną alkoholu, ja tym razem wykorzystałam tylko dobrze osłodzoną herbatę z cytryną, ponieważ tort mieli konsumować nieletni ;) Na jasny biszkopt wykładamy masę maślaną, przekładamy ciemnym blatem, na to masę z Nutellą i zakrywamy jasnym blatem. Wyrównujemy brzegi...i gotowe.

Do dekoracji wykorzystałam lukier plastyczny z przepisu umieszczonego na kotlet.tv. Wykorzystałam ten przepis już po raz drugi i jest niezawodny. Do pokrycia takiego, dość wysokiego tortu, oraz dekoracji zrobiłam lukier z 1,5 przepisu. Do barwienia wykorzystałam galaretkę, którą zastąpiłam część mieszanki glukozy z żelatyną.

* zdjęcie tej wierzchniej warstwy z biszkoptu jest bardzo ważne. Można zrobić to dużym nożem, skrobiąc nim powierzchnię biszkoptu, lub delikatnie "rolując ją" palcami po uprzednim podwadzeniu. Dzięki temu masa nie będzie oddzielać się od ciasta, a będzie do niego przylegać. 

Zostałam także podwójnie zaproszona do zabawy, w której mam wymienić 10 rzeczy które lubię...wyjdzie z tego naprawdę kilometrowy post, ale co mi szkodzi...;)

No cóż, nie da się ukryć, że zabawa stała się tak popularna, że nie bardzo mam już kogo do niej nominować... Spróbujcie więc napisać mi w komentarzu jedną rzecz, która pierwsza przychodzi wam na myśl jako uzupełnienie słowa "Lubię..." - nawet nie wiecie, jak może być to inspirujące ;)

  

Przyznam się szczerze, że jakoś różnica między szarlotką, jabłecznikiem a apple pie nadal jest dla mnie niewyczuwalna. Zapytałam ostatnio o to nurtujące zagadnienie Wujka Google i wiecie co? Nie uzyskałam satysfakcjonującej odpowiedzi. Dlatego gdyby ktoś chciał podzielić się ze mną wiedzą tajemną jaka to jest różnica pomiędzy tymi ciastami - szczególnie między szarlotką a jabłecznikiem - będę wdzięczna. O Apple Pie wiedzę jako-taką mam. Pewne jest to, że szybko zajęło ono jedno z czołowych miejsc w sercach Amerykanów jeśli weźmiemy pod uwagę desery. Jeśli w typowym amerykańskim domu odbywa się wieczór filmowy, to na pewno gospodarze i goście trzymają na kolanach talerzyki z Apple Pie z dużą ilością bitej śmietany lub z lodami ;) Tradycyjnie Apple Pie jest wypiekiem z jabłek o podwójnej warstwie ciasta lub z charakterystyczną kratką na górze. Pierwsze przepisy na ten placek pochodzą nawet z osiemnastego wieku, jakkolwiek popularniejsze były wówczas placki z mięsem niż z owocami ;) Ponadto jabłka nie były (i do tej pory zresztą nie są, szczególnie na południu Ameryki) zbyt popularnymi owocami. Tak naprawdę, Apple Pie zostało wylansowane w latach 70 ubiegłego wieku, z hasłem : "baseball, hot dogs, apple pie and Chevrolet". Ponoć jabłka były także, również z plackiem, silnie reklamowane we wczesnych latach XX wieku po wprowadzeniu prohibicji, kiedy Amerykanie stracili jeden z odwiecznych konceptów wykorzystywania jabłek do produkcji cydru ;) Na cześć tego popularnego placka nazwano także miasto - Pie Town w stanie Nowy Meksyk. 

Ciasto:
400g mąki pszennej
200g masła
100g cukru pudru 

4 żółtka
1-1,5 łyżki śmietany 12%

1-2 łyżeczki proszku do pieczenia (sugeruję jedną czubatą) 

Nadzienie:

1,2 - 1,5kg twardych jabłek

1/2 łyżeczki gałki muszkatołowej

1 łyżka cynamonu

2 łyżki miodu

30g płatków migdałowych 

Zimne masło posiekać z mąką, dodać cukier puder, proszek do pieczenia, żółtka i śmietanę, szybko zagnieść ciasto i odstawić do lodówki. Jabłka obrać, pokroić w kostkę lub grubsze plastry, zalać miodem, zasypać przyprawami i poddusić do lekkiego zmiękczenia. Formę do tarty wylepić częścią ciasta, przeprowadzić manewr z fasolą i podpiec przez 10-15 minut do zrumienienia. Płatki migdałowe uprażyć na patelni, wysypać na spód i położyć nadzienie. Pozostałe ciasto rozwałkować dość cienko, położyć na jabłkach i zalepić brzegi. Od środka w stronę zewnętrznej krawędzi ciasta wykroić ostrym, długim nożem cztery nacięcia i delikatnie rozsunąć brzegi. Piec jeszcze ok. 20-30 minut do zrumienienia się wierzchniej warstwy ciasta.

Pomysł połączenia miodu z sosem sojowym i do tego jeszcze z kurczakiem wydawał mi się być przynajmniej dziwny. Potem przekonałam się, że te składniki nie tylko doskonale ze sobą smakują - one działają również uzależniająco. Danie jest niesamowite - łączy w sobie całą feerię smaków począwszy od lepkiej słodyczy miodu przez ostrą sól sosu sojowego, aż po chrupiące orzeszki. I pomijając wszystko, całkiem nieźle się prezentuje ;-) Polecam je zwłaszcza tym, którzy nie bardzo mogą się przekonać do słodkich smaków w wytrawnych daniach. Przy pomocy tego makaronu na pewno zmienią zdanie. 

3 łyżki miodu

2 łyżki ziaren białego sezamu

2 łyżki sosu sojowego

Podwójny filet z kurczaka

1 ząbek czosnku

2 całe jajka +2 białka

1/2 szklanki mąki pszennej

Sól, pieprz

1/2 łyżeczki chili

450g brokuła

50g orzeszków ziemnych

200g makaronu spaghetti

Jajka rozbić, wymieszać z solą, pieprzem, chili i rozgniecionym ząbkiem czosnku. Dodawać przesianą mąkę i starannie rozprowadzić, rozbijając grudki. Filet z kurczaka pokroić w kostkę i dokładnie wymieszać z jajkiem i mąką. Na patelni rozgrzać olej, wrzucić kurczaka i smażyć do zrumienienia. W międzyczasie ugotować na półtwardo brokuły i makaron, przygotować sos mieszając miód, sos sojowy i ziarna sezamu. Część sosu dodać do podsmażonego kurczaka i starannie wymieszać. Do gotowego mięsa dorzucić makaron, ugotowane brokuły, zalać resztą sosu i połączyć. Przed podaniem na talerzu posypać orzeszkami ziemnymi.

* Sugeruję przygotowanie sosu z podwójnej porcji, ale z mniejszą ilością miodu. Cztery solidne łyżki miodu w zupełności wystarczą na cztery łyżki sosu sojowego.

A tutaj wciąż trzymają się mnie festiwalowe klimaty

O czekośliwce (czy też czokośliwce, jak ją sobie nazwałam) czytałam i czytałam na rozmaitych blogach. Raz zapytałam o przepis, dostałam, raz wyszłam na zakupy...i wróciłam z reklamówką pełną śliwek. I postanowiłam - robię moje pierwsze śliwkowe przetwory. Zasiadłam na kanapie z reklamówką na pestki z jednej strony i garnkiem na śliwki z drugiej...i rozpoczęłam żmudny proces odpestkowywania ;) Nie sądziłam, że da się tak szybko i bezboleśnie zrobić coś tak smacznego. Właściwie to nie skłamię jeśli powiem, że to cudo robi się samo...

3kg wypestkowanych śliwek

750g cukru (ja dałam 600, wystarcza jeśli nie jesteście fanatykami słodkich dżemów)

4 łyżki cukru waniliowego z naturalną wanilią (ja dałam 32g zwykłego)

200g gorzkiej czekolady

60g ciemnego kakao

Śliwki wrzucić do garnka, zasypać cukrami i zostawić na godzinę-dwie aby puściły sok. Następnie gotować je półtorej godziny, odstawić i kolejnego dnia gotować jeszcze pół. Ważne: Śliwek nie mieszać podczas gotowania! Lekko ostudzone powidła zmiksować blenderem, ponownie podgrzać i wrzucić posiekaną czekoladę i kakao. Mieszać do utworzenia się gładkiej, połączonej masy. Doprowadzić masę do wrzenia i takie gorące nakładać do wyparzonych słoików. Ustawiać je do góry dnem i zostawić do całkowitego wystygnięcia.

To chyba najsłynniejsze ciastko Ameryki, które po raz pierwszy zauroczyło mnie, leżąc między pozostałymi wypiekami, w gablotce na stoisku z pieczywem w markecie Ralph's. I od tamtej pory jakąś tradycją stało się kupowanie ciastka za każdym razem, kiedy wracałam do domu upalnymi ulicami Los Angeles. Bo jakoś, jak na mało amerykańską modę przystało, lubiłam chodzić piechotą. Spojrzenia sąsiadów - bezcenne...wnioskując z ilości odwróconych głów, dawno nie widziano tam człowieka poruszającego się za pomocą własnych nóg. Ale, wracając do ciastek...urzekły mnie wtedy swoją nierówną, jakby kraterowatą powierzchnią, niechlujnie wystającymi z ciasta dodatkami i lekko przypieczoną barwą. One chocolate chip cookie, please i mam w dłoniach brązową papierową torebkę, a w środku lekko twardawe z wierzchu, za to cudownie miękkie w środku ulubione ciastko Amerykanów. Ta wersja, którą zrobiłam, bardziej przypomina jednak w smaku nasze "Pieguski". Są zdecydowanie bardziej kruche, za to bosko 'najeżone' dodatkami. Nie zamieniłabym go w żadnym wypadku na amerykański substytut...;)

2 szklanki mąki*

1 jajko 

220g miękkiego masła

Pisać o drożdżowym placku to chyba nie bardzo jest sens. Każdy chyba ma wspomnienia z dzieciństwa pełne rozsypującej się w palcach kruszonki, miękkich owoców i ściekającego po nadgarstkach soku i lekkiego ciasta. No cóż - a przynajmniej ja mam. Dlatego dzisiaj napiszę o czymś innym; o wyjadaniu surowych półproduktów. Zdarzyło się Wam? Nie wierzę, że nie. Zawsze znajdzie się jakiś krem, którego "przecież nikt nie zauważy jak trochę ubędzie", a który doprowadza do tzw. kulinarnego orgazmu zanim trafi między ciasto. Ja na surowo jem kruszonkę. Naprawdę.

Jest to tym zabawniejsze, że nie znoszę masła w typowo surowej postaci - jakoś obchodzę się bez niego robiąc kanapki, jakoś nie tęsknię za nim od czasu zakupienia teflonowej patelni, bo jajecznica bez niego jest dla mnie jeszcze smaczniejsza. Tym bardziej dziwi więc to, że potrafię na surowo zjeść mieszaninę masła, mąki i cukru...Fenomen kruszonki ujawnia się dla mnie i tak dopiero po jej upieczeniu. Dlatego każdy mój placek drożdżowy nie daje się pokroić i wręcz ugina się od jej nadmiaru - ale co ja mogę na to poradzić? Niestety, na razie nic :P

500g mąki

150g cukru 

2 jajka

50g masła

250ml mleka

10 dkg drożdży

Drożdże wymieszać ze szklanką ciepłego mleka oraz łyżką mąki i łyżką cukru. Zaczyn zostawić na ok. 20-30 minut do wyrośnięcia w ciepłym miejscu, pod czystą, suchą ściereczką. Potem wymieszać go z resztą mąki, cukru, dodać jajka i wlać roztopione, ostudzone masło. W razie potrzeby można dolać więcej mleka. Ciasto wyrabia się dość długo, bo ok. 20-25 minut. Ma lekko się rwać odchodząc od ręki. Zostawiamy znów do wyrośnięcia na ok. 20-25 minut.

10-12 śliwek/moreli/owoców lata

Łyżka cukru wanilinowego

Dwie łyżki mąki
Owoce przekroić na pół, usunąć pestki. Tuż przed ułożeniem na cieście zasypać cukrem wanilinowym i mąką. Zapobiegnie to opadaniu owoców na dno ciasta i nadmiernemu nasiąkaniu wypieku sokiem.

200g mąki

100g cukru 

120g zimnego masła 

Kilka kropel olejku waniliowego 

Masło rozetrzeć palcami z mąką, dodać cukier i olejek. Wyrabiać do czasu uzyskania właściwej konsystencji.

Dużą blaszkę wyłożyć papierem do pieczenia. Wylepić wyrośniętym ciastem drożdżowym i zostawić jeszcze na 15-20 minut do ponownego wyrośnięcia. Po tym czasie układać owoce, rozciętymi środkami do góry. Aby owoce nie wyszły na wierzch ciasta, wciskać je aż do utworzenia się głębokich zagłębień. Posypywać kruszonką w dowolny sposób - dużymi (tak jak lubię ja) lub małymi porcjami równomiernie na całej powierzchni placka. Jeśli ktoś nie przepada za kruszonką (w co wątpię) może zrobić ją z połowy podanego tutaj przepisu. Ta ilość jest naprawdę...obezwładniająca ;)

 Tymczasem w innych miejscach zapraszam na Struclę ze Serem - wprost ze Stolarskiej.

Prawdę powiedziawszy, nigdy nie byłam zbyt dobra jeśli chodzi o diety. Zwykle wyruszałam rano z mocnym postanowieniem "od dzisiaj się odchudzam" aż do długiej przerwy, kiedy to silna wola uciekała mi po drodze do piekarni, gdzie czekały na mnie ciepłe drożdżówki z serem i kruszonką. Teraz mam trochę więcej silnej woli, trochę więcej oleju w głowie...i trochę szerszą wiedzę na temat żywienia. Dukanowe muffiny powstały na potrzeby domownika, który przebywał w owym czasie na diecie dr. Dukana. Co do samej diety wypowiadać się nie będę...dość długo była dla mnie tajemnicą, potem się okazało, że nawet dojadając serki 0% i jogurty light, dorzucając do tego warzywa, owoce i słodycze, można schudnąć, nawet jeśli się tego nie chce ;) 

Natomiast w kwestii pieczenia, to po dłuższym czasie miałam trochę po uszy otrąb - dają nieźle w kość, kiedy pole manewru w kwestiach sypkich składników jest aż tak ograniczone. Przepis na muffinki został przywleczony do domu, przylepiony na lodówce i krzyczał do mnie, by go wykonać. Wykonano...

4 łyżki otrąb pszennych